Sophia is back XII

Parasols op een rij, ligbedden strak in gelid, het strand netjes aangeveegd en een man in stranduniform. Precies, dit kan alleen maar een strand in Italië zijn, volgens mij. Er staan hier zelfs bordjes na de rijen ligbedden, dat het verboden is om op die vrije strook te gaan zonnebaden. ‘Hier’ is Caorle, een charmant plaatsje nabij Venetië.  

Spritz Bianco

De kern van het stadje is klein: in pastel tinten gekleurde huisjes, een ietwat scheve toren en een kerk. Links en rechts is er nieuwbouw, met overwegend hotels. De afgelopen dagen zitten we opeens in een andere ‘vibe’. In plaats van dat we ons mengen met mensen die op weg zijn naar werk met een mapje onder de arm, vrienden die bijpraten bij een kop koffie of een Spritz Bianco, voegen we ons bij de groep met een strandlaken onder de arm. ’s Ochtends is er een stroom mensen richting strand, ’s avonds lopen we in file naar het stadje voor het diner.

Leuke terrassen

Het is prachtig weer dus na een dag strand heeft ons lichaam roodbruine delen. Mijn benen bijvoorbeeld zijn tot mijn knieën bruin, maar daarboven is er al een tijdje geen zon op geweest. Dat is nu meer rood. Het is maar goed dat we verder trekken. Het was heerlijk om een paar dagen lui te zijn en te kunnen zwemmen in de zee. We hebben ook op heel leuke terrassen gezeten. Koffie, broodjes, het kost geen drol en iedereen zit er. Gisteren zat er een oudere man, ik denk samen met zijn verzorgster. Ze was wel behulpzaam maar zonder de empathie van een familielid. Iedereen die het terras op kwam, begroette de man vriendelijk. Mooi om dat te zien!

Middenstand

Wat ik bijzonder vind is het vertrouwen dat ik hier vaak ervaar bij de middenstanders. Als ik ons ontbijt wil afrekenen op het terras, vraagt de man achter de kassa wat we ook alweer hebben gebruikt. “Oh ja, ook nog een broodje met appel he?” Gisteravond aten we in Casa Francesco Al Porto (heel lekker!) en Man vroeg na afloop een espresso met grappa barrique. Even later werden twee flessen op de tafel gezet. “Do you like a limoncello? Only a little sip?” We konden zelf inschenken en er werd niet gekeken of en hoeveel we hadden gedronken. Bovendien bleek later dat de drankjes niet op de rekening waren gezet. 

We vertrekken dus wel met enige weemoed uit Caorle. Vandaag zal het ook nog eens vier graden warmer worden, zonder wind die er gisteren wel was. Voor mijn lijf is het beter!