Achtendertig graden, de ramen staan open hoewel er alleen hete lucht naar binnen komt. De hotelkamer blijkt geen air conditioning te hebben. Het zweet druipt van mijn neus. Help! Ik vind dat ik niet mag klagen want we zijn op vakantie en gaan waar we willen. “Als het ontbijt morgen slecht is, ga ik klagen”, waarschuw ik Man. Hotel Kaiserstuhler Hof in Breisach am Rhein blijkt vooral vergane glorie.
Indrukwekkend verleden
Na een – voor ons doen – lange reisdag melden we ons bij het hotel. Er zijn verschillende ingangen, want het hotel is groot. Het staat mooi op een hoek van het marktplein. Vergulden uithangborden op de hoeken wijzen op een indrukwekkend verleden. Op een bord buiten staat dat het terras binnen open is. We stuiten alleen steeds op dichte deuren. Nog maar eens een rondje om het hotel. Uiteindelijk vinden we verborgen tussen de klimopranken een bel. Een vrouw komt aangesloft. Ze zegt niet veel, wijst alleen naar een plek waar we onze koffertjes kunnen zetten.
WK Voetbal
Het is stil in het hotel. In de gangen ligt een tapijt waar een goede vriendin gelijk jeuk van zou krijgen. De kamer is zoals je kunt verwachten in een oud Duits hotel. De ramen staan open. Het is er bloedheet. Wat zonde van dit hotel. Als een investeerder hier een ton of wat tegen aan zou gooien, komt dat illustere etablissement van voorheen terug, denk ik.
Duits boterhammetje
We ontbijten voor ons doen vroeg (haha) en dat valt niet tegen, jammer genoeg want het zit me wel hoog dat we 165 euro hebben betaald voor een overnachting in een sjabbie hotel waar het personeel ook nog niet eens gastvrij is en het vervelend lijkt te vinden als een gast zich meldt. Ach, na een Duits boterhammetje en birchermuesli voel ik me weer energiek. Joepie we zijn nog op vakantie!
