Wat is Turijn toch een bijzondere stad! In de kathedraal is een kopie te zien van de lijkwade van Christus. In de stad zijn talloze galerijen met winkeltjes en restaurants, maar waar je vooral in de schaduw kunt lopen. Heel fijn bij 36 graden Celsius. Het iconische filmmuseum is op dinsdag gesloten, dus dat was voor ons een tegenvaller. In plaats daarvan zijn we naar Pinacoteca Agnelli gegaan in de wijk Lingotto, een instituut waar 25 meesterwerken te zien zijn, gedoneerd door de Fiat-eigenaren Agnelli. Langs de geëxposeerde werken hebben we tien minuten gelopen, maar de Pista bovenop het complex hebben we met open mond bekeken.
De voormalige Fiat-fabriek is tegenwoordig het winkelcentrum Lingotto. We liepen er eerst voorbij omdat we op zoek waren naar een museum. Maar Google Maps gaf toch echt aan dat we rechtsaf het gebouw in moesten. Waar voorheen de arbeiders aan de lopende banden de Fiats in elkaar zetten, kan men nu eten, een film zien of de boodschappen doen.
Racebaan
Bij de opening destijds was het een ultramodern complex waar het productieproces horizontaal verliep en waarbij de werknemers op hun plek bleven staan. De Fiat-eigenaren hadden het kunstje afgekeken tijdens reizen naar de USA en vooral in de fabrieken van Ford. Bovenop het gebouw is nog steeds de racebaan te zien, La Pista 500, waar auto’s werden getest. Er zijn nu een skatebaan en een tuin met eetbare planten.
De racebaan ligt rondom de expositieruimte die trouwens is ontworpen door de architect Renzo Piano. Binnen was een expositie te zien over de Fiat 500. Het was bij elkaar hooguit twaalf meter vitrines waarbij de start van de fabricage van de Fiat vanaf de jaren 20 tot aan nu aan de orde kwam. Ik vond het nogal een magere tentoonstelling over de Fiat-fabriek die blijkbaar zo’n stempel heeft gedrukt op de wijk en op de stad. Het cafetaria ernaast was groter!
Nederlands echtpaar
Ik sprak een Nederlands echtpaar aan, die alles zeer geïnteresseerd bekeken. Die moeten wel zelf ook een band hebben met het onderwerp, dacht ik. Het bleek dat zij vroeger met veel plezier in een Fiat Pinto hadden gereden. “Vind je de expositie maar klein? Kijk eens hier in de laden, daar kun je nog veel meer informatie krijgen.” En de man trok een van de laden open die zich onder de vitrines bleken te bevinden. We raakten met elkaar in gesprek over de vele mooie Italiaanse steden. Vooral Florence kon hen bekoren! Toen ik afscheid nam, bedankten ze mij voor het feit dat ik hen had aangesproken. Gek he, dat mensen het dus als bijzonder ervaren wanneer je met elkaar in gesprek raakt!
Even wat anders: voordat we de stad in trokken, hebben we onze volgende treinreis geboekt. Dat had nogal wat voeten in de aarde. Eerder hadden we onze opties opgeschreven. Stuttgart zou een volgend doel kunnen zijn omdat de voorouders van Vriend oorspronkelijk uit die buurt komen. Florence stond ook op de lijst natuurlijk, altijd een uitstekend reisdoel. Maar Wenen trok ons ook. We dachten slim te zijn door een nachttrein te kiezen, zodat we slapend naar onze volgende bestemming zouden kunnen reizen. Het kostte veel tijd en ergernis (op de mobiele telefoon zijn de toelichtingen lastig te lezen als je met zijn tweeën naar het schermpje zit te turen). Uiteindelijk bleek er geen plaats meer in de nachttrein meer te zijn, niet in een slaapcoupé en zelfs niet gewoon op een stoel. Na veel vijven en zessen hadden we een trein gevonden met weinig overstappen en op korte termijn. Morgenochtend vroeg vertrekken we! Het is jammer om Turijn nu al te verlaten maar de tijd dringt: mijn vrije dagen zijn bijna ten einde. Wenen lonkt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten