Sophia en route VI

Ik zal het eerlijk zeggen: Wenen is een leuke, levendige stad. Gistermorgen hebben Vriend en ik een fietstour gemaakt via bajabikes.eu van drie uur. Daarna begreep ik beter waarom ik in eerste instantie geen klik had met de stad. De gids Karin, heette ze volgens mij, verweef historische informatie met het Wenen van nu. Erg interessant. 

Zo vertelde zij dat de Habsburgse monarch (ik ben vergeten welke Franz aan de macht was) er rond 1850 vanuit ging dat Wenen van 2 naar 4 miljoen inwoners zou groeien. Het stadhuis voldeed daarop niet meer, evenals de universiteit en het theater. Er werd volop gebouwd met het oog op het inwoneraantal. De eerste dag in Wenen zag ik dus die – belachelijk – grote gebouwen, in een namaak (neo) renaissance stijl, zonder gezellige pleinen, leuke straatjes eromheen. Ik liep me rot langs al die immense panden. Nadat ik wist waarom de plattegrond van het centrum op die manier was opgebouwd, kon ik het enigszins waarderen. 

Fietsen in Wenen

Tijdens de fietstocht reden we ook door het voormalige Joodse getto. Daar zag ik pastelkleurige mooie panden, met van die barokke balkons ervoor. Leuke kronkelige straten met terrasjes en ouderwetse stubes. Zo had ik me Wenen voorgesteld! Je kunt trouwens fijn fietsen in Wenen. Vaak is het fietspad aangelegd op een stuk van het trottoir zodat het veilig voelt. Ik werd in ieder geval heel blij van de fietstour. 

Bewegen maakt hongerig en inmiddels was het al na enen. In de wijk waar de organisatie zit van de fietstours ontdekten we veel gezellige tentjes. Op een terras namen we een ‘gutburgerliche’ lunch met een glaasje plaatselijke witte wijn. Van Karin weet ik nu ook dat Wenen de enige (is dat zo?) stad is in Europa met een wijnboerderij binnen de stadsgrenzen. Mocht je ooit naar Wenen gaan, boek dan de eerste dag zo’n fietstour! 

Interrailkaart  of FlixBus

Na drie nachten, twee volle dagen Wenen zitten we nu in de trein op weg naar huis. Een rit van twaalf uur maar daar zie ik niet meer tegenop. Het uitzicht is mooi, af en toe kan ik een stukje lopen, naar de restauratiewagon of naar het toilet. Dank voor de tip Arne, van de FlixBus. Die hebben we zeker wel eens eerder gebruikt. Ideaal voor de kortere afstanden. Met de FlixBus van Wenen naar Rotterdam is het ruim twintig uur rijden. Dan zouden we in de afgelopen week niet zoveel hebben kunnen zien als nu. Ik ben blij met mijn interrailkaart dus Vriend bedankt voor de uitnodiging en de fijne reis!

Sophia en route V

Het stuk grasveld in het Weghuberpark was gisteravond bedekt met kleedjes. Er was geen grasspriet meer te zien. Een paar honderd mensen had gehoor gegeven aan de oproep om iets mee te nemen om op te zitten. Die avond zou de film ‘Mamma Mia’ worden vertoond met ondertiteling van de liedjes. Meezingen mocht. Wij hadden weliswaar niets bij ons maar we wurmden onze konten op de bank waar al twee jonge dames zaten. 

Sing a long

Het publiek bestond zeker voor zo’n negentig procent uit meisjes, dames tot een jaar of 25. Ik zag één moeder die waarschijnlijk met haar dochter aanwezig was. Wij waren dan wel de oudsten op dat moment maar we deden met zingen niet onder voor de jongelui. Ik had met deze ‘sing a long’ wel verwacht dat er hard zou worden meegebruld met de Abba-hits. Het ging allemaal heel beschaafd. De meesten hadden ook een tas bij zich met chips, lekkernijen en drankjes. 

Ingetogen zingen

Ik was de film alweer een beetje vergeten dus ik zat te genieten van de ‘feel good-movie’. Ook werd ik soms ontroerd als ik naar sommige meisjes keek. Eén had zich bijna verscholen opgesteld tegen een heg aan. Ze kende alle teksten uit haar hoofd en maakte ook dezelfde armbewegingen als de hoofdpersoon. Toch hoorde ik haar nauwelijks; ze zong ingetogen mee. 

Toppunt van romantiek

Wanneer de mannelijke hoofdpersoon (Pierce Brosnan) na zoveel jaren voor Donna (Meryl Streep) op één knie gaat zitten en haar ten huwelijk vraagt, klinkt een luid applaus. Blijkbaar vinden meisjes een huwelijksaanzoek het toppunt van romantiek. Leven we niet in 2026? Het huwelijk is tegenwoordig toch niet meer het hoogst haalbare in het leven van een vrouw? Die reacties stemden me tot denken. 

Bruce Springsteen

De filmvoorstelling was overigens een gratis evenement. Zo zijn er verschillende momenteel in Wenen. Er is ook een gratis Film Festival op het plein voor het stadhuis. Laat nu vanavond een film te zien zijn van het legendarische optreden ‘No Nukes’ waarmee Bruce Springsteen en the E Street band in 1979 Madison Square Garden op z’n kop zetten. Natuurlijk zijn we ook hierheen gegaan. We hadden drie uur van tevoren een gunstige plek uitgezocht. Op het plein was al van alles te doen. Er waren verschillende eettentjes en barretjes. Aperol was hoofdsponsor van het festival dus hebben we er maar één gehaald. 

Het was vreselijk leuk om deze concertopnamen te zien. Bruce vierde op het podium destijds zijn dertigste verjaardag, een jong koppie nog. Aan het einde van het concert constateerde hij dat hij ‘dit niet langer kon volhouden’. Hij wees op zijn hart en het publiek (in de film) joelde. Wie zou gedacht hebben dat hij bijna vijftig jaar later nog steeds dezelfde wervelende shows zou neerzetten? Ook vanavond heb ik weer luidkeels meegezongen én gedanst. Ik vind Wenen steeds leuker worden.  

Sophia en route IV

Ik geef het eerlijk toe: Wenen en ik zijn nog geen match. Wanneer ik hoor dat iemand naar Wenen gaat, ben ik enthousiast. Ik heb me ook al een paar jaar achtereen aangemeld voor toegangskaarten voor het Nieuwjaarsconcert die worden verloot. Met de interrailkaart was daar opeens de mogelijkheid. Het was wel een reis van pakweg twaalf uur maar dan kwamen we in hartje Wenen aan!

Hongerig liepen we het station uit, op zoek naar een restaurant. De koffertjes namen we wel gewoon mee. Laat er nu een trattoria zitten, net om de hoek, het terras zat vol dus blijkbaar was het een goed restaurant. Het duurde even voor we werden geholpen. De ober was al met andere klanten bezig terwijl hij naar mijn menukaart graaide. Zijn hand kwam bedenkelijk dicht bij mijn borst, niet expres hoor, gewoon een plurk. Ik pakte zijn hand beet om zijn aandacht te krijgen maar volgens mij had hij het toen zelfs nog niet door, grr. 

Teleurstellend bord spaghetti

Mijn bord spaghetti met ragu bolognaise stelde ook teleur. Ik moest echt zoeken naar stukjes gehakt. Ik ben niet zo oud geworden om een slechte maaltijd te eten dus gaf ik het bord terug aan de ober. Ik moet zeggen dat er – na enkele minuten – een andere man kwam die vroeg wat hij kon doen zodat ik tevreden zou zijn. Spaghetti brengen met bolognaise saus!

Pizza’s als wagenwielen

Vriend had inmiddels zijn bord met (lekkere) risotto op; ik moest echt lang wachten. Waarschijnlijk heeft de ober in mijn eten gespuugd, bedacht ik maar de honger was groter dan mijn afschuw. Het was ook nog eens geen lekker gerecht, er zat nauwelijks smaak aan. We wisten wel waarom het restaurant zo druk bezocht was. De prijzen van de gerechten waren laag en de pizza’s waren zo groot als wagenwielen. Ik zal wel moe zijn geweest en chagrijnig van de reis. Bij het afrekenen, wilde ik nog een fooi geven om het enigszins te verzachten maar de ober liet de munten liggen. Dan toch niet. 

Grijze Donau

Na een nacht slaap zou ik Wenen vast anders, beter ervaren. Maar het lukte niet vandaag. Ik vond de mensen in Marseille en ook in Turijn heel aardig. De sfeer was relaxt en de historische centra makkelijk te belopen. Zelfs met de metrokaart op zak, die we ook goed benutten, lopen we soms als een kip zonder kop te zoeken. We kunnen ook geen gebruik maken van internet op onze telefoons om één of andere reden. We wilden graag de Donau zien en na een lange best leuke tramrit kwamen we uit in een soort niemandsland met alleen fly-overs voor ons en inderdaad een stukje verderop een glinsterend grijs (sic) stukje rivier. 

We gaan vanavond naar de film Mamma Mia kijken in het Weghuberpark, waarbij iedereen luidkeels kan meezingen. Misschien helpt het om keihard ‘Dancing Queen’ mee te zingen! Ik ga het in ieder geval proberen.  

Sophia en route III

Hoe bevalt het interrailen tot nu toe? De opzet vind ik prettig: je kunt reizen naar elke plaats in Europa. Ik heb een pas gekocht waarbij ik vier reisdagen heb die ik binnen een maand moet opnemen. Ik geloof dat ik er 330 euro voor heb betaald. Dan kan ik wel eerste klas reizen, fijn omdat mijn reisgenoot al een eerste klas Interrailpas had. 

Op onze eerste reisdag zijn we om even voor acht uur in de ochtend vertrokken vanuit Rotterdam richting Parijs Charles de Gaulle. Daar moesten we overstappen op een trein naar Lyon, om vervolgens de trein te pakken naar ons einddoel voor die dag: Marseille. In Parijs was de trein zeker anderhalf uur te laat, zodat we al wisten dat we onze aansluiting in Lyon zouden missen. Wanneer je een pietje precies bent, dan heb je natuurlijk wel even een paar lastige uren. Wij maakten ons geen zorgen. Er gaat toch altijd wel een volgende trein? 

Trein verlaat

We gingen er al vanuit dat we pas ’s avonds in Marseille zouden aankomen omdat we vooraf een plaats in een trein van de Frecciarossa-maatschappij hadden gereserveerd. En die volgende trein kwam pas veel later aan in Lyon. Maar toen er een trein van een andere maatschappij eerder stopte, zijn we gewoon ingestapt. Wel heeft Vriend het eerst netjes aan de conducteur gevraagd maar die deed niet moeilijk en maakte een gebaar dat we konden instappen. Die man hebben we trouwens tijdens de reis niet meer gezien haha dus dat kon hij misschien makkelijk zeggen. Ons hele kaartje is overigens niet meer gecontroleerd. We kwamen uiteindelijk maar een uurtje later aan in Marseille.

Kost tijd

Daar hadden we voor twee nachten onderdak geboekt. Als je de reis niet vooraf hebt uitgedokterd, moet je onderweg telkens ervoor gaan zitten. En dat kan best wat tijd kosten. Waar gaan we naar toe? Welke stad is enigszins bereikbaar vanuit Marseille? Is er ook plaats in de trein naar je gekozen bestemming? We boeken immers maar kort van tevoren. De trip naar Turijn was vrij gemakkelijk te boeken. Zowel Marseille als Turijn vonden we beiden een geweldige bestemming. Daarna werd de keuze moeilijk. Op een velletje papier heb ik de opties op een rij gezet. 

Nachttrein

Een optie was om door te reizen in Italië naar Florence, altijd een uitstekende bestemming maar we komen er vaker (sorry). Een andere mogelijkheid die we hebben besproken, was Stuttgart. Ook ideaal omdat we na een week reizen weer naar huis moeten en die plaats al enigszins op de weg naar Nederland ligt. Plotsklaps kwam Wenen uit de hoge hoed tevoorschijn. Als we bovendien ’s nachts zouden reizen, zou de reis niet teveel tijd kosten. De nachttrein moesten we echter via een andere maatschappij boeken. Mijn hemel, hoe vaak we wel opnieuw zijn begonnen met onze aanvraag! Lang verhaal kort, we konden de reis met de nachttrein zo kort van tevoren niet boeken. Er was geen slaapcoupé meer vrij (we proberen het ons natuurlijk wel gemakkelijk te maken) en zelfs geen stoel.

Dan maar overdag bijna twaalf uur in de trein zitten. Zo reizen we vandaag om 08.05 uur vanuit Turijn via Verona (overstap), Wörgl (overstap) naar Wenen. Als het goed is, komen we om 19.32 uur aan. Gisteren hebben we trouwens ruim veertien kilometer gelopen dus een beetje rust kan geen kwaad. Ik verheug me ook op de reis, op wat we vandaag gaan zien. Ik heb tot nu toe de meeste foto’s gemaakt op de reis van Marseille naar Turijn. We reden door de bergen en het uitzicht was prachtig! We rijden dadelijk door (het zal wel vaak via een tunnel zijn) de Dolomieten en door Tirol. Maak je over ons geen zorgen. En dat ik nog maar één reisdag heb en we best ver van huis zijn, baart mij ook geen zorgen. Ciao!

Sophie en route II

Wat is Turijn toch een bijzondere stad! In de kathedraal is een kopie te zien van de lijkwade van Christus. In de stad zijn talloze galerijen met winkeltjes en restaurants, maar waar je vooral in de schaduw kunt lopen. Heel fijn bij 36 graden Celsius. Het iconische filmmuseum is op dinsdag gesloten, dus dat was voor ons een tegenvaller. In plaats daarvan zijn we naar Pinacoteca Agnelli gegaan in de wijk Lingotto, een instituut waar 25 meesterwerken te zien zijn, gedoneerd door de Fiat-eigenaren Agnelli. Langs de geëxposeerde werken hebben we tien minuten gelopen, maar de Pista bovenop het complex hebben we met open mond bekeken. 

De voormalige Fiat-fabriek is tegenwoordig het winkelcentrum Lingotto. We liepen er eerst voorbij omdat we op zoek waren naar een museum. Maar Google Maps gaf toch echt aan dat we rechtsaf het gebouw in moesten. Waar voorheen de arbeiders aan de lopende banden de Fiats in elkaar zetten, kan men nu eten, een film zien of de boodschappen doen. 

Racebaan

Bij de opening destijds was het een ultramodern complex waar het productieproces horizontaal verliep en waarbij de werknemers op hun plek bleven staan. De Fiat-eigenaren hadden het kunstje afgekeken tijdens reizen naar de USA en vooral in de fabrieken van Ford. Bovenop het gebouw is nog steeds de racebaan te zien, La Pista 500, waar auto’s werden getest. Er zijn nu een skatebaan en een tuin met eetbare planten. 

De racebaan ligt rondom de expositieruimte die trouwens is ontworpen door de architect Renzo Piano. Binnen was een expositie te zien over de Fiat 500. Het was bij elkaar hooguit twaalf meter vitrines waarbij de start van de fabricage van de Fiat vanaf de jaren 20 tot aan nu aan de orde kwam. Ik vond het nogal een magere tentoonstelling over de Fiat-fabriek die blijkbaar zo’n stempel heeft gedrukt op de wijk en op de stad. Het cafetaria ernaast was groter! 

Nederlands echtpaar

Ik sprak een Nederlands echtpaar aan, dat alles zeer geïnteresseerd bekeek. Die moeten wel zelf ook een band hebben met het onderwerp, dacht ik. Het bleek dat zij vroeger met veel plezier in een Fiat Punto hadden gereden. “Vind je de expositie maar klein? Kijk eens hier in de laden, daar kun je nog veel meer informatie krijgen.” En de man trok een van de laden open die zich onder de vitrines bleken te bevinden. We raakten met elkaar in gesprek over de vele mooie Italiaanse steden. Vooral Florence kon hen bekoren! Toen ik afscheid nam, bedankten ze mij voor het feit dat ik hen had aangesproken. Gek he, dat mensen het dus als bijzonder ervaren wanneer je met elkaar in gesprek raakt!

Volgende treinreis

Even wat anders: voordat we de stad in trokken, hebben we onze volgende treinreis geboekt. Dat had nogal wat voeten in de aarde. Eerder hadden we onze opties opgeschreven. Stuttgart zou een volgend doel kunnen zijn omdat de voorouders van Vriend oorspronkelijk uit die buurt komen. Florence stond ook op de lijst natuurlijk, altijd een uitstekend reisdoel. Maar Wenen trok ons ook. We dachten slim te zijn door een nachttrein te kiezen, zodat we slapend naar onze volgende bestemming zouden kunnen reizen. Het kostte veel tijd en ergernis (op de mobiele telefoon zijn de toelichtingen lastig te lezen als je met zijn tweeën naar het schermpje zit te turen). Uiteindelijk bleek er geen plaats meer in de nachttrein meer te zijn, niet in een slaapcoupé en zelfs niet gewoon op een stoel. Na veel vijven en zessen hadden we een trein gevonden met weinig overstappen en op korte termijn. Morgenochtend vroeg vertrekken we! Het is jammer om Turijn nu al te verlaten maar de tijd dringt: mijn vrije dagen zijn bijna ten einde. Wenen lonkt!