Het stuk grasveld in het Weghuberpark was gisteravond bedekt met kleedjes. Er was geen grasspriet meer te zien. Een paar honderd mensen had gehoor gegeven aan de oproep om iets mee te nemen om op te zitten. Die avond zou de film ‘Mamma Mia’ worden vertoond met ondertiteling van de liedjes. Meezingen mocht. Wij hadden weliswaar niets bij ons maar we wurmden onze konten op de bank waar al twee jonge dames zaten.
Sing a long
Het publiek bestond zeker voor zo’n negentig procent uit meisjes, dames tot een jaar of 25. Ik zag één moeder die waarschijnlijk met haar dochter aanwezig was. Wij waren dan wel de oudsten op dat moment maar we deden met zingen niet onder voor de jongelui. Ik had met deze ‘sing a long’ wel verwacht dat er hard zou worden meegebruld met de Abba-hits. Het ging allemaal heel beschaafd. De meesten hadden ook een tas bij zich met chips, lekkernijen en drankjes.
Ingetogen zingen
Ik was de film alweer een beetje vergeten dus ik zat te genieten van de ‘feel good-movie’. Ook werd ik soms ontroerd als ik naar sommige meisjes keek. Eén had zich bijna verscholen opgesteld tegen een heg aan. Ze kende alle teksten uit haar hoofd en maakte ook dezelfde armbewegingen als de hoofdpersoon. Toch hoorde ik haar nauwelijks; ze zong ingetogen mee.
Toppunt van romantiek
Wanneer de mannelijke hoofdpersoon (Pierce Brosnan) na zoveel jaren voor Donna (Meryl Streep) op één knie gaat zitten en haar ten huwelijk vraagt, klinkt een luid applaus. Blijkbaar vinden meisjes een huwelijksaanzoek het toppunt van romantiek. Leven we niet in 2026? Het huwelijk is tegenwoordig toch niet meer het hoogst haalbare in het leven van een vrouw? Die reacties stemden me tot denken.
Bruce Springsteen
De filmvoorstelling was overigens een gratis evenement. Zo zijn er verschillende momenteel in Wenen. Er is ook een gratis Film Festival op het plein voor het stadhuis. Laat nu vanavond een film te zien zijn van het legendarische optreden ‘No Nukes’ waarmee Bruce Springsteen en the E Street band in 1979 Madison Square Garden op z’n kop zetten. Natuurlijk zijn we ook hierheen gegaan. We hadden drie uur van tevoren een gunstige plek uitgezocht. Op het plein was al van alles te doen. Er waren verschillende eettentjes en barretjes. Aperol was hoofdsponsor van het festival dus hebben we er maar één gehaald.
Het was vreselijk leuk om deze concertopnamen te zien. Bruce vierde op het podium destijds zijn dertigste verjaardag, een jong koppie nog. Aan het einde van het concert constateerde hij dat hij ‘dit niet langer kon volhouden’. Hij wees op zijn hart en het publiek (in de film) joelde. Wie zou gedacht hebben dat hij bijna vijftig jaar later nog steeds dezelfde wervelende shows zou neerzetten? Ook vanavond heb ik weer luidkeels meegezongen én gedanst. Ik vind Wenen steeds leuker worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten