Ik geef het eerlijk toe: Wenen en ik zijn nog geen match. Wanneer ik hoor dat iemand naar Wenen gaat, ben ik enthousiast. Ik heb me ook al een paar jaar achtereen aangemeld voor toegangskaarten voor het Nieuwjaarsconcert die worden verloot. Met de interrailkaart was daar opeens de mogelijkheid. Het was wel een reis van pakweg twaalf uur maar dan kwamen we in hartje Wenen aan!
Hongerig liepen we het station uit, op zoek naar een restaurant. De koffertjes namen we wel gewoon mee. Laat er nu een trattoria zitten, net om de hoek, het terras zat vol dus blijkbaar was het een goed restaurant. Het duurde even voor we werden geholpen. De ober was al met andere klanten bezig terwijl hij naar mijn menukaart graaide. Zijn hand kwam bedenkelijk dicht bij mijn borst, niet expres hoor, gewoon een plurk. Ik pakte zijn hand beet om zijn aandacht te krijgen maar volgens mij had hij het toen zelfs nog niet door, grr.
.jpeg)
Teleurstellend bord spaghetti
Mijn bord spaghetti met ragu bolognaise stelde ook teleur. Ik moest echt zoeken naar stukjes gehakt. Ik ben niet zo oud geworden om een slechte maaltijd te eten dus gaf ik het bord terug aan de ober. Ik moet zeggen dat er – na enkele minuten – een andere man kwam die vroeg wat hij kon doen zodat ik tevreden zou zijn. Spaghetti brengen met bolognaise saus!
Pizza’s als wagenwielen
Vriend had inmiddels zijn bord met (lekkere) risotto op; ik moest echt lang wachten. Waarschijnlijk heeft de ober in mijn eten gespuugd, bedacht ik maar de honger was groter dan mijn afschuw. Het was ook nog eens geen lekker gerecht, er zat nauwelijks smaak aan. We wisten wel waarom het restaurant zo druk bezocht was. De prijzen van de gerechten waren laag en de pizza’s waren zo groot als wagenwielen. Ik zal wel moe zijn geweest en chagrijnig van de reis. Bij het afrekenen, wilde ik nog een fooi geven om het enigszins te verzachten maar de ober liet de munten liggen. Dan toch niet.
Grijze Donau
Na een nacht slaap zou ik Wenen vast anders, beter ervaren. Maar het lukte niet vandaag. Ik vond de mensen in Marseille en ook in Turijn heel aardig. De sfeer was relaxt en de historische centra makkelijk te belopen. Zelfs met de metrokaart op zak, die we ook goed benutten, lopen we soms als een kip zonder kop te zoeken. We kunnen ook geen gebruik maken van internet op onze telefoons om één of andere reden. We wilden graag de Donau zien en na een lange best leuke tramrit kwamen we uit in een soort niemandsland met alleen fly-overs voor ons en inderdaad een stukje verderop een glinsterend grijs (sic) stukje rivier.
We gaan vanavond naar de film Mamma Mia kijken in het Weghuberpark, waarbij iedereen luidkeels kan meezingen. Misschien helpt het om keihard ‘Dancing Queen’ mee te zingen! Ik ga het in ieder geval proberen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten