Sophia is back XIX

In de auto vanuit Triest kijken we elkaar aan: we kunnen ook doorrijden naar huis. We kiezen ervoor nog een nachtje in Antwerpen te slapen. Noem ons ‘rupsjesnooitgenoeg’ en je hebt gelijk ook. We zijn in zeven landen geweest en een achtste land (Slovenië) een miniem stukje doorgereden om Trieste te bereiken. 

Het is bijzonder om andere culturen te ontdekken of soms te zien dat we zover van elkaar wonen maar toch dezelfde dingen doen. Andere mensen ontmoeten vind ik altijd fijn. Ik heb verschillende keren een gesprek gevoerd met iemand die mij niet kon verstaan en ik haar of hem niet. En toch wisten we uiteindelijk wat we bedoelden.

Even voorstellen

Ik zag op sociale media een poster van Loesje. “De snelste manier om van vreemdelingen af te komen is je even voorstellen”! Die mevrouw die mij enigszins bars in het Italiaans aansprak toen Man de auto parkeerde. “Hoe lang we daar bleven staan?” maakte ik eruit op. Ik zag haar man een beetje schutterend de auto parkeren op een overhangende luifel op een bergwand nota bene en snapte haar vraag wel. Ik liep naar haar toe en pakte haar arm. Nam haar mee naar het parkeerterrein van het hotel een stukje verderop. Die was inderdaad slecht aangegeven. Ook zij snapte mij in mijn koeter-Italiaans. Ze rende naar hun auto en even later reed manlief tevreden de parkeerplaats op. “Buon viaggio!” riep de vrouw ons na. 

Museum Plantin

Geduldig zijn, is denk ik het toverwoord. Daarom stellen we de thuisreis nog even uit, snap je? We zijn wel eens eerder in Antwerpen geweest, overigens nooit met deze tropische temperaturen dus dat is wel wennen. Ik lees ergens dat er vanaf de zestiende eeuw op vrijdag een markt wordt gehouden. Het adres is zelfs inmiddels officieel Vrijdagmarkt genoemd. Op deze ochtend zien we alleen een kaal plein en lege terrasstoelen. Te warm waarschijnlijk. Op dit plein is ook het museum Plantin Moretus gevestigd. De baliemedewerkster waarschuwt ons “We hebben geen airco hier!” 

Het is het vroegere woonhuis – vanaf 1576 - annex atelier van een uitgeversfamilie. Er staan oude drukmachines, je ziet hoe een bladzijde vroeger letter voor letter werd opgebouwd en beseft ook dat het (gedrukte) woord een middel kan zijn om de maatschappij te veranderen of na te laten denken. Alle belangrijke werken in dit deel van Europa werden toentertijd uitgegeven door dit bedrijf: atlassen, bijbels, rebelse teksten. Sommige lettertypes die ik nu voor dit document kan uitkiezen, werden destijds ontworpen, zoals de Garamond, bijzonder toch?

A4

Na een nacht slapen in een koele kamer, rijden we de A4 op. We zijn vanaf de A4 de rondreis begonnen. In Italië hebben we zowat voortdurend op de A4 gereden en nu vanaf Antwerpen kiezen we er weer voor. De cirkel is rond: we gaan naar huis, joepie!

Sophia is back XVIII

De tijd van een hotelreceptionist die je gastvrij ontvangt lijkt voorbij. Wanneer ik na een lange, warme reisdag de hotellobby binnenstap en een energieke jonge man of vrouw me welkom heet, voel ik me prettig. Ik weet niet hoe ik het gevoel moet omschrijven: de eerste minuten nadat ik een compliment heb gekregen. Zoiets? Ik voel me toch rijk als ik daar voor die balie sta en me verheug op een schone kamer met opgeruimd bed. Maar tijden veranderen.

Digitale kaart

We hebben al in enkele hotels gelogeerd waar we vooraf via whatsapp instructies hadden ontvangen om zelf in te checken. Ook kregen we een keer een code toegestuurd die we op een apparaat naast de hoteldeur moesten intoetsen. Daarna kwam er een digitale toegangskaart uit de machine. In het hotel bij Lago Maggiore was er een box waaruit we de sleutel van de kamer konden halen. Het gekke is dat je niemand ziet in zo’n hotel. 

Arbeidsmarkt

Bij het vertrek moet je de kaart weer in een box gooien. Ook dan komt er geen personeel aan te pas. Terwijl dat wel het verschil kan maken. Ons verblijf in Schilpario vond ik mede heel fijn omdat de hoteleigenares Eleanora zo hartelijk en behulpzaam was. Maar ja, als ik denk aan het hotel in Breisach am Rhein waar die kort aangebonden vrouw ons de kamer wees, mis ik dat soort types niet! Ik vraag me af wat deze verandering in de hotelsector voor de arbeidsmarkt betekent. Zijn er dadelijk geen mensen meer nodig omdat we overal zelf kunnen inchecken? 

Kok gevraagd

Het valt ons overigens wel op dat er voortdurend posters op winkelruiten hangen waarin om personeel wordt gevraagd. Soms lopen we een restaurant voorbij omdat ze en een kok en iemand voor de bediening vragen. Nou, dan weet je het wel. Busjes rijden voorbij met stickers op de achterkant waarop staat ‘Kom je ons team versterken?’. Dus die hotelreceptionist kan zich misschien ook omscholen. Het is alleen jammer om niet even dat fijne gevoel te krijgen als je je moet inchecken!

Sophia is back XVII

Achtendertig graden, de ramen staan open hoewel er alleen hete lucht naar binnen komt. De hotelkamer blijkt geen air conditioning te hebben. Het zweet druipt van mijn neus. Help! Ik vind dat ik niet mag klagen want we zijn op vakantie en gaan waar we willen. “Als het ontbijt morgen slecht is, ga ik klagen”, waarschuw ik Man. Hotel Kaiserstuhler Hof in Breisach am Rhein blijkt vooral vergane glorie.

Indrukwekkend verleden

Na een – voor ons doen – lange reisdag melden we ons bij het hotel. Er zijn verschillende ingangen, want het hotel is groot. Het staat mooi op een hoek van het marktplein. Vergulden uithangborden op de hoeken wijzen op een indrukwekkend verleden. Op een bord buiten staat dat het terras binnen open is. We stuiten alleen steeds op dichte deuren. Nog maar eens een rondje om het hotel. Uiteindelijk vinden we verborgen tussen de klimopranken een bel. Een vrouw komt aangesloft. Ze zegt niet veel, wijst alleen naar een plek waar we onze koffertjes kunnen zetten. 

WK Voetbal

Het is stil in het hotel. In de gangen ligt een tapijt waar een goede vriendin gelijk jeuk van zou krijgen. De kamer is zoals je kunt verwachten in een oud Duits hotel. De ramen staan open. Het is er bloedheet. Wat zonde van dit hotel. Als een investeerder hier een ton of wat tegen aan zou gooien, komt dat illustere etablissement van voorheen terug, denk ik. 

Na een wandeling door het stadje en een etentje moeten we terug. We kijken tot laat naar het WK voetbal en een serie op de laptop want we zien op tegen de nacht.

Duits boterhammetje 

We ontbijten voor ons doen vroeg (haha) en dat valt niet tegen, jammer genoeg want het zit me wel hoog dat we 165 euro hebben betaald voor een overnachting in een sjabbie hotel waar het personeel ook nog niet eens gastvrij is en het vervelend lijkt te vinden als een gast zich meldt. Ach, na een Duits boterhammetje en birchermuesli voel ik me weer energiek. Joepie we zijn nog op vakantie!

Sophia is back XVI

Vanaf Lago Maggiore kun je via Varese, Lugano noordwaarts rijden (dank voor de tip, Linda), of eerst westwaarts via Frankrijk of de route nemen die we op de heenweg hebben gereden, via de Brennerpas. Voor de eerste route hebben we een Zwitsers vignet nodig. Gelukkig kun je alles dezelfde dag nog digitaal aanschaffen. Zwitserland, here we come.

Oude bergpas

Vanuit Lugano rijden we naar de Gotthardpas. Dan is de keus tussen de tunnel (bijna 17 kilometer ondergronds) of via de oude bergpas (2106 m hoog). We rijden eigenlijk op de baan die naar de tunnel leidt maar Man ziet net op tijd een afslag voor de bergpas. Het is een prachtige weg. Op dat moment is er nauwelijks verkeer dus Man kan de talloze S-bochten ruim nemen. Bovenop is er parkeergelegenheid, een restaurant en een uitkijkpunt. Man zet zijn hoogtevrees opzij en maakt foto’s vanaf een bergtop. Een hele schoolklas dartelt voorbij. “Waar wij vandaan komen? Uit Australië. We love Europe.” 

Koets met paarden

Ik begrijp niet waarom mensen voor de tunnel kiezen, ja sneller waarschijnlijk. Onderweg naar de Zwitserse kant van de Alpen komen we fietsers tegen, zwoegend en met de hemdjes al helemaal open geritst. Ik zie een koetsje met vier paarden ervoor rijden en zelfs wandelaars. Ik kan de bergpas iedereen aanraden! Neem de tijd ervoor en geniet van het uitzicht. Het is ook een geweldige prestatie van de mens dat we dergelijke passen over de bergen kunnen maken. Sommige bochten zijn los hangend over een bergwand gemaakt, van bovenaf ziet het er ingenieus gemaakt uit. Het doet me denken aan Kelok sembilan op Sumatra, een beroemde weg midden in de jungle waarbij het verkeer over negen bochten verder wordt geleid. Nee, ik denk nog niet over een volgende reis…

Sophia is back XV

Bij het Lago Maggiore lijkt het alsof het Nederlandse team de volgende wedstrijd van het WK Voetbal hier speelt. Tjonge, wat zijn er veel Nederlanders! Op de maandagmarkt in Baveno besefte ik dat op weer op mijn woorden moest letten toen ik een meneer zag opveren bij mijn woorden ‘Dat is duur hier!’. En deze stop blijkt eigenlijk helemaal niet handig voor onze terugreis. Waarom zijn we in hemelsnaam deze richting opgereden?

Race
Vanuit Schilpario kun je namelijk vrij makkelijk richting Oostenrijk rijden, naar de Brennerpas. Misschien omdat Eleanora in de Albergo zo’n mooie route naar Bergamo had getekend? Of omdat er een wedstrijd was voor auto’s zodat bepaalde wegen waren afgezet? (Dat was trouwens heel leuk om mee te maken. Kleine, lage auto’s zoals Fiat of Renaults kwamen aangescheurd. De bochtige wegen daagden hen ook uit. We zagen ze vaak niet eens rijden in de bergen maar we hoorden de chauffeurs schakelen en de motoren razen.)

Lago Maggiore
Opeens zagen we Lago Maggiore voor ons. En ik moet zeggen: deze stop was niet vervelend. We hadden een B&B gehuurd, Hartmann – feel at home in het bergdorp Gignese. De eigenaar is life en business coach en het huis is volgens de Ayurvedische principes ingericht. Dat betekent spreuken aan de wand, gezellige accessoires zoals lantaarns met bloemen erin op je nachtkastje. De kamer is goed en het ontbijt is prima. Verder zit er een ruime tuin om het huis met ligbedden en luie stoelen. Het was de afgelopen dagen heerlijk toeven hier in de 36 graden hitte.

We willen er gewoon nog niet aan dat we naar het noorden moeten, DAT was de reden dat we in plaats daarvan naar het zuiden waren gegaan. Vandaag staan de koffers klaar en is het hotel voor vannacht geboekt, in Zuid-Duitsland! Ciao.

Sophia is back XIV

De bergen lonken. Schilpario of Val de Scalve is ons doel die dag. We hebben een afspraak met ‘oude’ vrienden daar. Man is in zijn schik. De autostrada vindt hij saai; die kronkelende bergweggetjes daarentegen maken hem blij. Ik tel de bochten, of althans ik probeer te tellen want soms is de vangrail zo dichtbij dat ik de tel vergeet. Waarschijnlijk 83 S-bochten verder zijn we er.

De weg naar Schilpario is prachtig. Soms hangt de bergwand over de weg waardoor het water, dat naar beneden komt, bijna naar binnen klettert. Want in de bergen rijden we natuurlijk met de ramen open. Je hoort vogels kwetteren, de wind ruisen, de bergbeek naast ons horen we stromen. We stoppen bij de Canyon Bar aan de SS294 (km 44,2) voor een cappuccino. Het uitzicht vanaf het terras doet me wat. Man zegt altijd dat ik vrolijk word wanneer ik bergen om me heen zie, een kamer krijg met grenen houten meubilair. Ach, het zijn mijn genen blijkbaar.

In Albergo Pineta worden we gastvrij ontvangen. Eleanora omhelst me wanneer ik me voorstel. “Mijn oma heette ook zo”, is haar verklaring. Wanneer ik de kamer cash afreken, lacht ze nog breder. Later helpt ze ons met het zoeken van onze volgende bestemming. Op de achterkant van het Menu del Dia (Pasta Amatriciana, Bocconcini in umido con patate, contorni en patate fritte) noteert ze de ideale route. Die is voor morgen. Vanavond gaan we uit eten met onze Italiaanse vrienden. Er is 1 probleem: het restaurant is weliswaar maar 2 kilometer verderop maar na zeker 9 S-bochten en zonder verlichting. Niet drinken is een optie maar je kent Man? Eleanora wil ons wel brengen om acht uur. Halen kan ze ons niet want dan is ze bezig in haar eigen restaurant. 

Als het tijd is, lopen we naar de auto. We zijn de deur nog niet uit of Eleanora roept ons terug. “Maurice wil jullie nu brengen en halen om 10 uur.” We slaan het aanbod niet af en proppen ons in een autootje waarbij het hondje Mascotte het nog eens extra moeilijk maakt door op onvermoede plekken op te duiken in de auto. Maurice is een Fransman die op vrij jonge leeftijd met zijn ouders verhuisde naar deze bergen. Hij rijdt misschien 25 km per uur en midden op de weg. Zo zijn er nauwelijks bochten! “Er vinden hier veel ongelukken plaats. Vooral door jongelui die veel te hard rijden.” 

Op de afgesproken tijd meldt Maurice zich in het restaurant. We hadden al gehoord dat de bewoners van deze streek punctueel zijn, ‘afspraak is afspraak’. Bij de Albergo nemen we dankbaar afscheid, ik kus hem op de wang en geef vervolgens een briefje van 20 euro als dank. Hij zwaait ons uit het open raam na. 

 

Sophia is back XIII

Op net 90 kilometer ten noorden van Milaan ligt Brescia. Bij mij ging er geen belletje rinkelen. Op internet kwam de stad er echter zo gunstig uit dat we hier naar toe zijn gereden voor een overnachting. En…het is super leuk!

Arbeidersvolk

Vooraf lazen we dat de mensen in Brescia door andere Italianen als ‘boers’ en ‘arbeidersvolk’ worden omschreven. Ze spreken ook een dialect dat een stuk verderop niet wordt verstaan. In de stad wordt het geld verdiend met de farmaceutische industrie of chemische bedrijven. Maar Brescia ziet er niet echt uit als een heel rijke stad. Er zijn wel grote pleinen die zich aaneenrijgen en elk plein lijkt een eigen identiteit te hebben. Zo is er - natuurlijk - een statig plein voor de dom en verderop een plein omringd met gebouwen uit de ‘fascistische periode’, een benoeming overigens van het reisblog Ciao Tutti. Er is ook een plein waar mensen elkaar ontmoeten, maar daarover later meer.

Kerk als verdienmodel

               

We logeren in hotel Centro Paolo VI, van een pastorale, non-profit organisatie die een verdienmodel zag in dit grote historische religieuze gebouw. Er is dus ook een kapel en meditatieruimte. Ik deed een omslagdoek om toen we gingen inchecken; niet omdat dit werd gevraagd maar omdat de omgeving respect afdwingt. Bovendien lopen er telkens priesters rond die dit weekeinde hier een soort meeting lijken te hebben.

Keten van lichtjes

Na het diner slaan we op weg naar het hotel een andere hoek om dan eerder die dag. Op Piazza Arnaldo vormen alle bars, restaurants, cocktailbars een feestelijke keten van lichtjes en geluid. We kunnen er geen weerstand aan bieden. Bij ‘Belle Epoque’ (aan de naast gelegen Via Trieste) nemen we nog een drankje. Die zaak is elke dag tot een uur of vier ’s nachts geopend! Er hangt wel een briefje aan de muur waarop gevraagd wordt – althans dat maak ik eruit op – de stem enigszins te dempen zodat de omgeving geen overlast zou ervaren. Terwijl de beats uit de boxen denderen. 

“We sluiten als er geen publiek meer is”, zegt de barman. Hij studeert marketing in Brescia en verdient hier bij. Volgens hem is het prettig leven in Brescia, “alleen wel duur in deze grote stad. Op dit plein spreekt iedereen af. Dit is echt een ontmoetingsplek”, verklaart hij de drukte om ons heen. We genieten er in ieder geval van. Man merkt op dat er nog geen Bobby’s gin staat tussen de flessen gedistilleerd. Misschien is er een lijntje te leggen tussen Schiedam en Brescia. Wij zijn voor!

 

Sophia is back XII

Parasols op een rij, ligbedden strak in gelid, het strand netjes aangeveegd en een man in stranduniform. Precies, dit kan alleen maar een strand in Italië zijn, volgens mij. Er staan hier zelfs bordjes na de rijen ligbedden, dat het verboden is om op die vrije strook te gaan zonnebaden. ‘Hier’ is Caorle, een charmant plaatsje nabij Venetië.  

Spritz Bianco

De kern van het stadje is klein: in pastel tinten gekleurde huisjes, een ietwat scheve toren en een kerk. Links en rechts is er nieuwbouw, met overwegend hotels. De afgelopen dagen zitten we opeens in een andere ‘vibe’. In plaats van dat we ons mengen met mensen die op weg zijn naar werk met een mapje onder de arm, vrienden die bijpraten bij een kop koffie of een Spritz Bianco, voegen we ons bij de groep met een strandlaken onder de arm. ’s Ochtends is er een stroom mensen richting strand, ’s avonds lopen we in file naar het stadje voor het diner.

Leuke terrassen

Het is prachtig weer dus na een dag strand heeft ons lichaam roodbruine delen. Mijn benen bijvoorbeeld zijn tot mijn knieën bruin, maar daarboven is er al een tijdje geen zon op geweest. Dat is nu meer rood. Het is maar goed dat we verder trekken. Het was heerlijk om een paar dagen lui te zijn en te kunnen zwemmen in de zee. We hebben ook op heel leuke terrassen gezeten. Koffie, broodjes, het kost geen drol en iedereen zit er. Gisteren zat er een oudere man, ik denk samen met zijn verzorgster. Ze was wel behulpzaam maar zonder de empathie van een familielid. Iedereen die het terras op kwam, begroette de man vriendelijk. Mooi om dat te zien!

Middenstand

Wat ik bijzonder vind is het vertrouwen dat ik hier vaak ervaar bij de middenstanders. Als ik ons ontbijt wil afrekenen op het terras, vraagt de man achter de kassa wat we ook alweer hebben gebruikt. “Oh ja, ook nog een broodje met appel he?” Gisteravond aten we in Casa Francesco Al Porto (heel lekker!) en Man vroeg na afloop een espresso met grappa barrique. Even later werden twee flessen op de tafel gezet. “Do you like a limoncello? Only a little sip?” We konden zelf inschenken en er werd niet gekeken of en hoeveel we hadden gedronken. Bovendien bleek later dat de drankjes niet op de rekening waren gezet. 

We vertrekken dus wel met enige weemoed uit Caorle. Vandaag zal het ook nog eens vier graden warmer worden, zonder wind die er gisteren wel was. Voor mijn lijf is het beter! 

 

Sophia is back XI

 Vlak voordat we Trieste inreden, zagen we een afslag naar het stadje Prosecco. We zijn er niet naar toe gegaan maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de laatste dagen vaak een prosecco als aperitief heb gedronken. Thuis betaal je de hoofdprijs en hier is het zelfs vaak goedkoper dan een glas wijn. Hier komt dus die lekkere bubbelwijn vandaan!

Slovenië 

Trieste is een mooie stad aan de zee, opgekruld langs de flanken van het Karstgebergte. Zoals in Brixen, in Zuid-Tirol, ook Duits wordt gesproken, zo zie je rondom Trieste Sloveens als tweede taal. Op straatnaamborden, aanduidingen van steden, op menukaarten. De grens met Slovenië is hier niet ver weg. Doordat er regelmatig cruiseschepen aanmeren, stikt het langs de boulevard van de restaurants en mooie winkels.

Capo in B

“Het is fijn om hier te wonen, lekker weer en het leven is niet zo duur”, vertelt een studente die naast ons aan een tafeltje zit. Er zijn ook genoeg banen, verzekert ze. “Ik studeer aan het conservatorium, in de muziek is het wat moeilijker.” Ze dronk een koffie uit een klein glaasje, wel met een melkschuimrand erop. “Dit noemen we een Capo in B, een cappuccino in bicchiere.” 

Koffie drinken

Wanneer de serveerster ons even later vraagt wat we willen drinken, papegaai ik de studente na. De serveerster lacht hardop: “Oh weten we opeens hoe alles heet hier!” Gisteren hadden we namelijk ook op datzelfde terras een koffie gevraagd. Toen vroeg ik haar of we een cappuccino na twaalf uur ’s middags konden bestellen. Ik had eerder eens gehoord dat dit een doodzonde is voor Italianen. “Ach, koffie kun je de hele dag drinken”, antwoordde ze. En inderdaad zie je mensen hier de hele dag koffie drinken. Behalve dat de prosecco hier vandaan komt, is Trieste ook de bakermat van de koffie. Illy-koffie dan wel te verstaan. Dat bedrijf is in Trieste gevestigd. 

Het is een geslaagde stop. Man wandelde vanochtend breed grijnzend naar een terras langs het kanaal waar we volgens hem uitstekend konden ontbijten. “Vandaag geen oud broodje met jam in het appartement. Kijk eens hoe mooi het hier is!” Hij wees op de rij terrassen in het centrum van de stad. Wij genieten van wandelingen in de natuur maar bloeien op in steden, het is gewoon zo.

Morgen gaan we naar een badplaatsje langs de kust hier een uurtje verderop. Vanuit het hotel werd aangegeven dat we bij hen ook een strandbed en parasol kunnen huren. Pff, ik ben benieuwd hoe we ons daar voelen. Ciao!

Sophia is back X

We zijn op weg naar het meest noordoostelijke deel van Italië. Eerst naar Treviso, een stad veertig kilometer boven Venetië. Onderweg nemen we een afslag op de rijksweg, trek in koffie! Op de kaart (sic) lag het dorp naast de weg. De werkelijkheid is dat we via een bochtige weg omhoog, de bergen inrijden. 

Cordignano

Cordignano is mooi gelegen, zo tegen de heuvelflank aan. Hier en daar staan kunstwerken. We zien een restaurant, met een terras op een schaduwrijke plek. Op de deur hangt een bordje. Volgens mij staat er in het Italiaans dat hij/zij ‘terug is na de pauze’. We lopen door.

Kersenbonbons

Gelukkig is er verderop een bar-café, zo’n lintengordijn voor de deur. Er is ook een terrasje, weliswaar een stuk eenvoudiger dan bij het chique restaurant maar geopend. De vrouw achter de bar neemt me koeltjes op, zo voelt het. Ik doe mijn best om twee koffie te bestellen. Op de toonbank staat een carrousel met kersenbonbons. Met enig geworstel kan ik er twee lospeuteren. De vrouw lacht en we praten tegen elkaar, ieder in onze eigen taal, want we kennen toch de woorden niet die we willen zeggen. Ze haalt een doos met bonbons onder de toonbank vandaan en legt er twee bij de kopjes koffie, naast die andere. Blijkbaar waren die eersten te oud voor de verkoop. Ik krijg ze wel mee. We eten ze trouwens alle vier op, een lunch was er bij ingeschoten vandaag. En enig verschil proefden we niet. Als we weg gaan, zwaait de vrouw ons uit. Wat kan het toch veel uitmaken om geen (voor)oordeel te hebben, neem ik me voor.

Treviso

Via de zigzag-weg naar beneden rijden we verder richting Treviso. Ben je daar al eens geweest? Een heel leuke stad, ook met veel kanalen, niet zo spectaculair als in Venetië maar dus ook veel minder toeristisch. De barretjes langs het water zitten vol met aperitief-tijd, het is er gezellig. Treviso schijnt de geboorteplaats van de tiramisu te zijn. Na een risotto met garnalen, limoen en peterselie sluit ik natuurlijk af met dit toetje. Jammer dat we hier 1 nacht blijven. Trieste lonkt echter, in de oksel van de Golf van Venetië.