Sophia en route VI

Ik zal het eerlijk zeggen: Wenen is een leuke, levendige stad. Gistermorgen hebben Vriend en ik een fietstour gemaakt via bajabikes.eu van drie uur. Daarna begreep ik beter waarom ik in eerste instantie geen klik had met de stad. De gids Karin, heette ze volgens mij, verweef historische informatie met het Wenen van nu. Erg interessant. 

Zo vertelde zij dat de Habsburgse monarch (ik ben vergeten welke Franz aan de macht was) er rond 1850 vanuit ging dat Wenen van 2 naar 4 miljoen inwoners zou groeien. Het stadhuis voldeed daarop niet meer, evenals de universiteit en het theater. Er werd volop gebouwd met het oog op het inwoneraantal. De eerste dag in Wenen zag ik dus die – belachelijk – grote gebouwen, in een namaak (neo) renaissance stijl, zonder gezellige pleinen, leuke straatjes eromheen. Ik liep me rot langs al die immense panden. Nadat ik wist waarom de plattegrond van het centrum op die manier was opgebouwd, kon ik het enigszins waarderen. 

Fietsen in Wenen

Tijdens de fietstocht reden we ook door het voormalige Joodse getto. Daar zag ik pastelkleurige mooie panden, met van die barokke balkons ervoor. Leuke kronkelige straten met terrasjes en ouderwetse stubes. Zo had ik me Wenen voorgesteld! Je kunt trouwens fijn fietsen in Wenen. Vaak is het fietspad aangelegd op een stuk van het trottoir zodat het veilig voelt. Ik werd in ieder geval heel blij van de fietstour. 

Bewegen maakt hongerig en inmiddels was het al na enen. In de wijk waar de organisatie zit van de fietstours ontdekten we veel gezellige tentjes. Op een terras namen we een ‘gutburgerliche’ lunch met een glaasje plaatselijke witte wijn. Van Karin weet ik nu ook dat Wenen de enige (is dat zo?) stad is in Europa met een wijnboerderij binnen de stadsgrenzen. Mocht je ooit naar Wenen gaan, boek dan de eerste dag zo’n fietstour! 

Interrailkaart  of FlixBus

Na drie nachten, twee volle dagen Wenen zitten we nu in de trein op weg naar huis. Een rit van twaalf uur maar daar zie ik niet meer tegenop. Het uitzicht is mooi, af en toe kan ik een stukje lopen, naar de restauratiewagon of naar het toilet. Dank voor de tip Arne, van de FlixBus. Die hebben we zeker wel eens eerder gebruikt. Ideaal voor de kortere afstanden. Met de FlixBus van Wenen naar Rotterdam is het ruim twintig uur rijden. Dan zouden we in de afgelopen week niet zoveel hebben kunnen zien als nu. Ik ben blij met mijn interrailkaart dus Vriend bedankt voor de uitnodiging en de fijne reis!

Sophia en route V

Het stuk grasveld in het Weghuberpark was gisteravond bedekt met kleedjes. Er was geen grasspriet meer te zien. Een paar honderd mensen had gehoor gegeven aan de oproep om iets mee te nemen om op te zitten. Die avond zou de film ‘Mamma Mia’ worden vertoond met ondertiteling van de liedjes. Meezingen mocht. Wij hadden weliswaar niets bij ons maar we wurmden onze konten op de bank waar al twee jonge dames zaten. 

Sing a long

Het publiek bestond zeker voor zo’n negentig procent uit meisjes, dames tot een jaar of 25. Ik zag één moeder die waarschijnlijk met haar dochter aanwezig was. Wij waren dan wel de oudsten op dat moment maar we deden met zingen niet onder voor de jongelui. Ik had met deze ‘sing a long’ wel verwacht dat er hard zou worden meegebruld met de Abba-hits. Het ging allemaal heel beschaafd. De meesten hadden ook een tas bij zich met chips, lekkernijen en drankjes. 

Ingetogen zingen

Ik was de film alweer een beetje vergeten dus ik zat te genieten van de ‘feel good-movie’. Ook werd ik soms ontroerd als ik naar sommige meisjes keek. Eén had zich bijna verscholen opgesteld tegen een heg aan. Ze kende alle teksten uit haar hoofd en maakte ook dezelfde armbewegingen als de hoofdpersoon. Toch hoorde ik haar nauwelijks; ze zong ingetogen mee. 

Toppunt van romantiek

Wanneer de mannelijke hoofdpersoon (Pierce Brosnan) na zoveel jaren voor Donna (Meryl Streep) op één knie gaat zitten en haar ten huwelijk vraagt, klinkt een luid applaus. Blijkbaar vinden meisjes een huwelijksaanzoek het toppunt van romantiek. Leven we niet in 2026? Het huwelijk is tegenwoordig toch niet meer het hoogst haalbare in het leven van een vrouw? Die reacties stemden me tot denken. 

Bruce Springsteen

De filmvoorstelling was overigens een gratis evenement. Zo zijn er verschillende momenteel in Wenen. Er is ook een gratis Film Festival op het plein voor het stadhuis. Laat nu vanavond een film te zien zijn van het legendarische optreden ‘No Nukes’ waarmee Bruce Springsteen en the E Street band in 1979 Madison Square Garden op z’n kop zetten. Natuurlijk zijn we ook hierheen gegaan. We hadden drie uur van tevoren een gunstige plek uitgezocht. Op het plein was al van alles te doen. Er waren verschillende eettentjes en barretjes. Aperol was hoofdsponsor van het festival dus hebben we er maar één gehaald. 

Het was vreselijk leuk om deze concertopnamen te zien. Bruce vierde op het podium destijds zijn dertigste verjaardag, een jong koppie nog. Aan het einde van het concert constateerde hij dat hij ‘dit niet langer kon volhouden’. Hij wees op zijn hart en het publiek (in de film) joelde. Wie zou gedacht hebben dat hij bijna vijftig jaar later nog steeds dezelfde wervelende shows zou neerzetten? Ook vanavond heb ik weer luidkeels meegezongen én gedanst. Ik vind Wenen steeds leuker worden.  

Sophia en route IV

Ik geef het eerlijk toe: Wenen en ik zijn nog geen match. Wanneer ik hoor dat iemand naar Wenen gaat, ben ik enthousiast. Ik heb me ook al een paar jaar achtereen aangemeld voor toegangskaarten voor het Nieuwjaarsconcert die worden verloot. Met de interrailkaart was daar opeens de mogelijkheid. Het was wel een reis van pakweg twaalf uur maar dan kwamen we in hartje Wenen aan!

Hongerig liepen we het station uit, op zoek naar een restaurant. De koffertjes namen we wel gewoon mee. Laat er nu een trattoria zitten, net om de hoek, het terras zat vol dus blijkbaar was het een goed restaurant. Het duurde even voor we werden geholpen. De ober was al met andere klanten bezig terwijl hij naar mijn menukaart graaide. Zijn hand kwam bedenkelijk dicht bij mijn borst, niet expres hoor, gewoon een plurk. Ik pakte zijn hand beet om zijn aandacht te krijgen maar volgens mij had hij het toen zelfs nog niet door, grr. 

Teleurstellend bord spaghetti

Mijn bord spaghetti met ragu bolognaise stelde ook teleur. Ik moest echt zoeken naar stukjes gehakt. Ik ben niet zo oud geworden om een slechte maaltijd te eten dus gaf ik het bord terug aan de ober. Ik moet zeggen dat er – na enkele minuten – een andere man kwam die vroeg wat hij kon doen zodat ik tevreden zou zijn. Spaghetti brengen met bolognaise saus!

Pizza’s als wagenwielen

Vriend had inmiddels zijn bord met (lekkere) risotto op; ik moest echt lang wachten. Waarschijnlijk heeft de ober in mijn eten gespuugd, bedacht ik maar de honger was groter dan mijn afschuw. Het was ook nog eens geen lekker gerecht, er zat nauwelijks smaak aan. We wisten wel waarom het restaurant zo druk bezocht was. De prijzen van de gerechten waren laag en de pizza’s waren zo groot als wagenwielen. Ik zal wel moe zijn geweest en chagrijnig van de reis. Bij het afrekenen, wilde ik nog een fooi geven om het enigszins te verzachten maar de ober liet de munten liggen. Dan toch niet. 

Grijze Donau

Na een nacht slaap zou ik Wenen vast anders, beter ervaren. Maar het lukte niet vandaag. Ik vond de mensen in Marseille en ook in Turijn heel aardig. De sfeer was relaxt en de historische centra makkelijk te belopen. Zelfs met de metrokaart op zak, die we ook goed benutten, lopen we soms als een kip zonder kop te zoeken. We kunnen ook geen gebruik maken van internet op onze telefoons om één of andere reden. We wilden graag de Donau zien en na een lange best leuke tramrit kwamen we uit in een soort niemandsland met alleen fly-overs voor ons en inderdaad een stukje verderop een glinsterend grijs (sic) stukje rivier. 

We gaan vanavond naar de film Mamma Mia kijken in het Weghuberpark, waarbij iedereen luidkeels kan meezingen. Misschien helpt het om keihard ‘Dancing Queen’ mee te zingen! Ik ga het in ieder geval proberen.  

Sophia en route III

Hoe bevalt het interrailen tot nu toe? De opzet vind ik prettig: je kunt reizen naar elke plaats in Europa. Ik heb een pas gekocht waarbij ik vier reisdagen heb die ik binnen een maand moet opnemen. Ik geloof dat ik er 330 euro voor heb betaald. Dan kan ik wel eerste klas reizen, fijn omdat mijn reisgenoot al een eerste klas Interrailpas had. 

Op onze eerste reisdag zijn we om even voor acht uur in de ochtend vertrokken vanuit Rotterdam richting Parijs Charles de Gaulle. Daar moesten we overstappen op een trein naar Lyon, om vervolgens de trein te pakken naar ons einddoel voor die dag: Marseille. In Parijs was de trein zeker anderhalf uur te laat, zodat we al wisten dat we onze aansluiting in Lyon zouden missen. Wanneer je een pietje precies bent, dan heb je natuurlijk wel even een paar lastige uren. Wij maakten ons geen zorgen. Er gaat toch altijd wel een volgende trein? 

Trein verlaat

We gingen er al vanuit dat we pas ’s avonds in Marseille zouden aankomen omdat we vooraf een plaats in een trein van de Frecciarossa-maatschappij hadden gereserveerd. En die volgende trein kwam pas veel later aan in Lyon. Maar toen er een trein van een andere maatschappij eerder stopte, zijn we gewoon ingestapt. Wel heeft Vriend het eerst netjes aan de conducteur gevraagd maar die deed niet moeilijk en maakte een gebaar dat we konden instappen. Die man hebben we trouwens tijdens de reis niet meer gezien haha dus dat kon hij misschien makkelijk zeggen. Ons hele kaartje is overigens niet meer gecontroleerd. We kwamen uiteindelijk maar een uurtje later aan in Marseille.

Kost tijd

Daar hadden we voor twee nachten onderdak geboekt. Als je de reis niet vooraf hebt uitgedokterd, moet je onderweg telkens ervoor gaan zitten. En dat kan best wat tijd kosten. Waar gaan we naar toe? Welke stad is enigszins bereikbaar vanuit Marseille? Is er ook plaats in de trein naar je gekozen bestemming? We boeken immers maar kort van tevoren. De trip naar Turijn was vrij gemakkelijk te boeken. Zowel Marseille als Turijn vonden we beiden een geweldige bestemming. Daarna werd de keuze moeilijk. Op een velletje papier heb ik de opties op een rij gezet. 

Nachttrein

Een optie was om door te reizen in Italië naar Florence, altijd een uitstekende bestemming maar we komen er vaker (sorry). Een andere mogelijkheid die we hebben besproken, was Stuttgart. Ook ideaal omdat we na een week reizen weer naar huis moeten en die plaats al enigszins op de weg naar Nederland ligt. Plotsklaps kwam Wenen uit de hoge hoed tevoorschijn. Als we bovendien ’s nachts zouden reizen, zou de reis niet teveel tijd kosten. De nachttrein moesten we echter via een andere maatschappij boeken. Mijn hemel, hoe vaak we wel opnieuw zijn begonnen met onze aanvraag! Lang verhaal kort, we konden de reis met de nachttrein zo kort van tevoren niet boeken. Er was geen slaapcoupé meer vrij (we proberen het ons natuurlijk wel gemakkelijk te maken) en zelfs geen stoel.

Dan maar overdag bijna twaalf uur in de trein zitten. Zo reizen we vandaag om 08.05 uur vanuit Turijn via Verona (overstap), Wörgl (overstap) naar Wenen. Als het goed is, komen we om 19.32 uur aan. Gisteren hebben we trouwens ruim veertien kilometer gelopen dus een beetje rust kan geen kwaad. Ik verheug me ook op de reis, op wat we vandaag gaan zien. Ik heb tot nu toe de meeste foto’s gemaakt op de reis van Marseille naar Turijn. We reden door de bergen en het uitzicht was prachtig! We rijden dadelijk door (het zal wel vaak via een tunnel zijn) de Dolomieten en door Tirol. Maak je over ons geen zorgen. En dat ik nog maar één reisdag heb en we best ver van huis zijn, baart mij ook geen zorgen. Ciao!

Sophie en route II

Wat is Turijn toch een bijzondere stad! In de kathedraal is een kopie te zien van de lijkwade van Christus. In de stad zijn talloze galerijen met winkeltjes en restaurants, maar waar je vooral in de schaduw kunt lopen. Heel fijn bij 36 graden Celsius. Het iconische filmmuseum is op dinsdag gesloten, dus dat was voor ons een tegenvaller. In plaats daarvan zijn we naar Pinacoteca Agnelli gegaan in de wijk Lingotto, een instituut waar 25 meesterwerken te zien zijn, gedoneerd door de Fiat-eigenaren Agnelli. Langs de geëxposeerde werken hebben we tien minuten gelopen, maar de Pista bovenop het complex hebben we met open mond bekeken. 

De voormalige Fiat-fabriek is tegenwoordig het winkelcentrum Lingotto. We liepen er eerst voorbij omdat we op zoek waren naar een museum. Maar Google Maps gaf toch echt aan dat we rechtsaf het gebouw in moesten. Waar voorheen de arbeiders aan de lopende banden de Fiats in elkaar zetten, kan men nu eten, een film zien of de boodschappen doen. 

Racebaan

Bij de opening destijds was het een ultramodern complex waar het productieproces horizontaal verliep en waarbij de werknemers op hun plek bleven staan. De Fiat-eigenaren hadden het kunstje afgekeken tijdens reizen naar de USA en vooral in de fabrieken van Ford. Bovenop het gebouw is nog steeds de racebaan te zien, La Pista 500, waar auto’s werden getest. Er zijn nu een skatebaan en een tuin met eetbare planten. 

De racebaan ligt rondom de expositieruimte die trouwens is ontworpen door de architect Renzo Piano. Binnen was een expositie te zien over de Fiat 500. Het was bij elkaar hooguit twaalf meter vitrines waarbij de start van de fabricage van de Fiat vanaf de jaren 20 tot aan nu aan de orde kwam. Ik vond het nogal een magere tentoonstelling over de Fiat-fabriek die blijkbaar zo’n stempel heeft gedrukt op de wijk en op de stad. Het cafetaria ernaast was groter! 

Nederlands echtpaar

Ik sprak een Nederlands echtpaar aan, dat alles zeer geïnteresseerd bekeek. Die moeten wel zelf ook een band hebben met het onderwerp, dacht ik. Het bleek dat zij vroeger met veel plezier in een Fiat Punto hadden gereden. “Vind je de expositie maar klein? Kijk eens hier in de laden, daar kun je nog veel meer informatie krijgen.” En de man trok een van de laden open die zich onder de vitrines bleken te bevinden. We raakten met elkaar in gesprek over de vele mooie Italiaanse steden. Vooral Florence kon hen bekoren! Toen ik afscheid nam, bedankten ze mij voor het feit dat ik hen had aangesproken. Gek he, dat mensen het dus als bijzonder ervaren wanneer je met elkaar in gesprek raakt!

Volgende treinreis

Even wat anders: voordat we de stad in trokken, hebben we onze volgende treinreis geboekt. Dat had nogal wat voeten in de aarde. Eerder hadden we onze opties opgeschreven. Stuttgart zou een volgend doel kunnen zijn omdat de voorouders van Vriend oorspronkelijk uit die buurt komen. Florence stond ook op de lijst natuurlijk, altijd een uitstekend reisdoel. Maar Wenen trok ons ook. We dachten slim te zijn door een nachttrein te kiezen, zodat we slapend naar onze volgende bestemming zouden kunnen reizen. Het kostte veel tijd en ergernis (op de mobiele telefoon zijn de toelichtingen lastig te lezen als je met zijn tweeën naar het schermpje zit te turen). Uiteindelijk bleek er geen plaats meer in de nachttrein meer te zijn, niet in een slaapcoupé en zelfs niet gewoon op een stoel. Na veel vijven en zessen hadden we een trein gevonden met weinig overstappen en op korte termijn. Morgenochtend vroeg vertrekken we! Het is jammer om Turijn nu al te verlaten maar de tijd dringt: mijn vrije dagen zijn bijna ten einde. Wenen lonkt!

 

Sophia en route I

Een groen bergmassief, velden met appelbomen, rijp om te worden geplukt, een rivier kronkelt naast het spoor waar onze trein op rijdt. Hard gaan we niet, want we hebben ditmaal een soort boemeltrein. Het duurt wel even eer we op onze bestemming zijn vandaag. Op mijn ouwe dag heb ik een interrail-kaart gekocht.

Marseille

Nog geen week geleden appte Vriend mij. “Lijkt Marseille je iets? Kun je vrijdag mee?” Sinds ik weet dat hij een Interrail-kaart had aangeschaft, informeerde ik telkens naar zijn reisplannen. Maar om nu op stel en sprong zelf mee te gaan… Werk, situatie thuis, Man die niet mee wilde gaan. Argumenten – niet in die volgorde hoor 😊- die ervoor zorgden dat ik twijfelde. Toen ik op de middelbare school zat, hoorde ik over de interrail-kaart. Ik vond het geweldig als klasgenoten vertelden welke steden en landen ze allemaal hadden bezocht. Het idee dat ze met die treinkaart vrij konden reizen in Europa, boeide me. (1972: lancering voor jongeren t/m 21 jaar in 21 landen, in 1976 wordt de leeftijdsgrens verhoogd naar 23 jaar). Nu had ik eindelijk de kans, ik ga mee!

Al een tijdje had ik Marseille op mijn wensenlijst staan. Om even voor acht uur die vrijdagmorgen stapten we op de trein richting Paris Aeroport Charles de Gaulle. Daar moesten we overstappen op de trein naar Lyon en vandaar door naar Marseille, waar we nog voor vier uur zouden arriveren. Op deze reis met de TGV moesten we vooraf (tegen betaling) plaatsen reserveren. Een prima treinreis om als Interrailer mee te beginnen. Alleen was het wel jammer dat de trein anderhalf uur vertraagd was. Het zag er al naar uit dat we pas in de avond zouden aankomen in Marseille. En van onze gereserveerde plaatsen kwam natuurlijk ook niets meer terecht. 

Uiteindelijk viel het allemaal mee. We zijn gewoon de eerstvolgende trein richting Marseille ingestapt. Vriend sprak een conducteur aan die met zijn handen wapperde richting de treindeur dus het zou wel goed zijn. Overigens zijn onze kaarten niet meer gecontroleerd na Rotterdam. Die avond aten we al een heerlijke bouillabaisse en verse tonijn. 

Marseille is een aanrader
We zijn twee dagen in Marseille gebleven. Echt een aanrader. En van die criminaliteit hebben we niets gemerkt. We zagen wel regelmatig politie of er stond een veiligheidsbeambte voor een pand, maar alla het is de tweede stad qua grootte in Frankrijk. De eerste middag hebben we een boottocht van 3,5 uur geboekt naar Nationaal Park Calanques. Kliffen, mooie azuurbllauwe baaitjes, een straalblauwe hemel. Geroosterd zetten we weer voet aan wal. Tijd voor een aperítief! De tweede dag wilden we graag naar de kerk Notre Dame de la Garde die bovenaf een heuvel waakt over de stad en de zee. Het lag op de route van een hop on-hop off bus dus dat moeten we ook maar eens proberen toch? 

Er is genoeg te zien in Marseille, het zeepmuseum hebben we bijvoorbeeld gemist, evenals musea zoals het fraai gehuisveste Mucem. Wel hebben we op leuke terrassen gezeten en lekker gegeten. Vergeet ik nu die bijzondere wijk Le Panier te noemen? Door de historische straatjes met muurschilderingen op elke vrije gevel hebben we heerlijk gestruind. Na drie dagen is het tijd om door te reizen. Onze volgende bestemming is Turijn. Daar blijven we twee nachten. Waar we dan heen gaan, weten we nu nog niet. Dat is immers het leuke aan zo’n interrail-kaart!

Sophia is back XIX

In de auto vanuit Triest kijken we elkaar aan: we kunnen ook doorrijden naar huis. We kiezen ervoor nog een nachtje in Antwerpen te slapen. Noem ons ‘rupsjesnooitgenoeg’ en je hebt gelijk ook. We zijn in zeven landen geweest en een achtste land (Slovenië) een miniem stukje doorgereden om Trieste te bereiken. 

Het is bijzonder om andere culturen te ontdekken of soms te zien dat we zover van elkaar wonen maar toch dezelfde dingen doen. Andere mensen ontmoeten vind ik altijd fijn. Ik heb verschillende keren een gesprek gevoerd met iemand die mij niet kon verstaan en ik haar of hem niet. En toch wisten we uiteindelijk wat we bedoelden.

Even voorstellen

Ik zag op sociale media een poster van Loesje. “De snelste manier om van vreemdelingen af te komen is je even voorstellen”! Die mevrouw die mij enigszins bars in het Italiaans aansprak toen Man de auto parkeerde. “Hoe lang we daar bleven staan?” maakte ik eruit op. Ik zag haar man een beetje schutterend de auto parkeren op een overhangende luifel op een bergwand nota bene en snapte haar vraag wel. Ik liep naar haar toe en pakte haar arm. Nam haar mee naar het parkeerterrein van het hotel een stukje verderop. Die was inderdaad slecht aangegeven. Ook zij snapte mij in mijn koeter-Italiaans. Ze rende naar hun auto en even later reed manlief tevreden de parkeerplaats op. “Buon viaggio!” riep de vrouw ons na. 

Museum Plantin

Geduldig zijn, is denk ik het toverwoord. Daarom stellen we de thuisreis nog even uit, snap je? We zijn wel eens eerder in Antwerpen geweest, overigens nooit met deze tropische temperaturen dus dat is wel wennen. Ik lees ergens dat er vanaf de zestiende eeuw op vrijdag een markt wordt gehouden. Het adres is zelfs inmiddels officieel Vrijdagmarkt genoemd. Op deze ochtend zien we alleen een kaal plein en lege terrasstoelen. Te warm waarschijnlijk. Op dit plein is ook het museum Plantin Moretus gevestigd. De baliemedewerkster waarschuwt ons “We hebben geen airco hier!” 

Het is het vroegere woonhuis – vanaf 1576 - annex atelier van een uitgeversfamilie. Er staan oude drukmachines, je ziet hoe een bladzijde vroeger letter voor letter werd opgebouwd en beseft ook dat het (gedrukte) woord een middel kan zijn om de maatschappij te veranderen of na te laten denken. Alle belangrijke werken in dit deel van Europa werden toentertijd uitgegeven door dit bedrijf: atlassen, bijbels, rebelse teksten. Sommige lettertypes die ik nu voor dit document kan uitkiezen, werden destijds ontworpen, zoals de Garamond, bijzonder toch?

A4

Na een nacht slapen in een koele kamer, rijden we de A4 op. We zijn vanaf de A4 de rondreis begonnen. In Italië hebben we zowat voortdurend op de A4 gereden en nu vanaf Antwerpen kiezen we er weer voor. De cirkel is rond: we gaan naar huis, joepie!

Sophia is back XVIII

De tijd van een hotelreceptionist die je gastvrij ontvangt lijkt voorbij. Wanneer ik na een lange, warme reisdag de hotellobby binnenstap en een energieke jonge man of vrouw me welkom heet, voel ik me prettig. Ik weet niet hoe ik het gevoel moet omschrijven: de eerste minuten nadat ik een compliment heb gekregen. Zoiets? Ik voel me toch rijk als ik daar voor die balie sta en me verheug op een schone kamer met opgeruimd bed. Maar tijden veranderen.

Digitale kaart

We hebben al in enkele hotels gelogeerd waar we vooraf via whatsapp instructies hadden ontvangen om zelf in te checken. Ook kregen we een keer een code toegestuurd die we op een apparaat naast de hoteldeur moesten intoetsen. Daarna kwam er een digitale toegangskaart uit de machine. In het hotel bij Lago Maggiore was er een box waaruit we de sleutel van de kamer konden halen. Het gekke is dat je niemand ziet in zo’n hotel. 

Arbeidsmarkt

Bij het vertrek moet je de kaart weer in een box gooien. Ook dan komt er geen personeel aan te pas. Terwijl dat wel het verschil kan maken. Ons verblijf in Schilpario vond ik mede heel fijn omdat de hoteleigenares Eleanora zo hartelijk en behulpzaam was. Maar ja, als ik denk aan het hotel in Breisach am Rhein waar die kort aangebonden vrouw ons de kamer wees, mis ik dat soort types niet! Ik vraag me af wat deze verandering in de hotelsector voor de arbeidsmarkt betekent. Zijn er dadelijk geen mensen meer nodig omdat we overal zelf kunnen inchecken? 

Kok gevraagd

Het valt ons overigens wel op dat er voortdurend posters op winkelruiten hangen waarin om personeel wordt gevraagd. Soms lopen we een restaurant voorbij omdat ze en een kok en iemand voor de bediening vragen. Nou, dan weet je het wel. Busjes rijden voorbij met stickers op de achterkant waarop staat ‘Kom je ons team versterken?’. Dus die hotelreceptionist kan zich misschien ook omscholen. Het is alleen jammer om niet even dat fijne gevoel te krijgen als je je moet inchecken!

Sophia is back XVII

Achtendertig graden, de ramen staan open hoewel er alleen hete lucht naar binnen komt. De hotelkamer blijkt geen air conditioning te hebben. Het zweet druipt van mijn neus. Help! Ik vind dat ik niet mag klagen want we zijn op vakantie en gaan waar we willen. “Als het ontbijt morgen slecht is, ga ik klagen”, waarschuw ik Man. Hotel Kaiserstuhler Hof in Breisach am Rhein blijkt vooral vergane glorie.

Indrukwekkend verleden

Na een – voor ons doen – lange reisdag melden we ons bij het hotel. Er zijn verschillende ingangen, want het hotel is groot. Het staat mooi op een hoek van het marktplein. Vergulden uithangborden op de hoeken wijzen op een indrukwekkend verleden. Op een bord buiten staat dat het terras binnen open is. We stuiten alleen steeds op dichte deuren. Nog maar eens een rondje om het hotel. Uiteindelijk vinden we verborgen tussen de klimopranken een bel. Een vrouw komt aangesloft. Ze zegt niet veel, wijst alleen naar een plek waar we onze koffertjes kunnen zetten. 

WK Voetbal

Het is stil in het hotel. In de gangen ligt een tapijt waar een goede vriendin gelijk jeuk van zou krijgen. De kamer is zoals je kunt verwachten in een oud Duits hotel. De ramen staan open. Het is er bloedheet. Wat zonde van dit hotel. Als een investeerder hier een ton of wat tegen aan zou gooien, komt dat illustere etablissement van voorheen terug, denk ik. 

Na een wandeling door het stadje en een etentje moeten we terug. We kijken tot laat naar het WK voetbal en een serie op de laptop want we zien op tegen de nacht.

Duits boterhammetje 

We ontbijten voor ons doen vroeg (haha) en dat valt niet tegen, jammer genoeg want het zit me wel hoog dat we 165 euro hebben betaald voor een overnachting in een sjabbie hotel waar het personeel ook nog niet eens gastvrij is en het vervelend lijkt te vinden als een gast zich meldt. Ach, na een Duits boterhammetje en birchermuesli voel ik me weer energiek. Joepie we zijn nog op vakantie!

Sophia is back XVI

Vanaf Lago Maggiore kun je via Varese, Lugano noordwaarts rijden (dank voor de tip, Linda), of eerst westwaarts via Frankrijk of de route nemen die we op de heenweg hebben gereden, via de Brennerpas. Voor de eerste route hebben we een Zwitsers vignet nodig. Gelukkig kun je alles dezelfde dag nog digitaal aanschaffen. Zwitserland, here we come.

Oude bergpas

Vanuit Lugano rijden we naar de Gotthardpas. Dan is de keus tussen de tunnel (bijna 17 kilometer ondergronds) of via de oude bergpas (2106 m hoog). We rijden eigenlijk op de baan die naar de tunnel leidt maar Man ziet net op tijd een afslag voor de bergpas. Het is een prachtige weg. Op dat moment is er nauwelijks verkeer dus Man kan de talloze S-bochten ruim nemen. Bovenop is er parkeergelegenheid, een restaurant en een uitkijkpunt. Man zet zijn hoogtevrees opzij en maakt foto’s vanaf een bergtop. Een hele schoolklas dartelt voorbij. “Waar wij vandaan komen? Uit Australië. We love Europe.” 

Koets met paarden

Ik begrijp niet waarom mensen voor de tunnel kiezen, ja sneller waarschijnlijk. Onderweg naar de Zwitserse kant van de Alpen komen we fietsers tegen, zwoegend en met de hemdjes al helemaal open geritst. Ik zie een koetsje met vier paarden ervoor rijden en zelfs wandelaars. Ik kan de bergpas iedereen aanraden! Neem de tijd ervoor en geniet van het uitzicht. Het is ook een geweldige prestatie van de mens dat we dergelijke passen over de bergen kunnen maken. Sommige bochten zijn los hangend over een bergwand gemaakt, van bovenaf ziet het er ingenieus gemaakt uit. Het doet me denken aan Kelok sembilan op Sumatra, een beroemde weg midden in de jungle waarbij het verkeer over negen bochten verder wordt geleid. Nee, ik denk nog niet over een volgende reis…