Sophia is back deel VIII

We zijn in Italië. Weliswaar net 30 kilometer over de grens, schat ik. Vanuit Kempten in Beieren (Duitsland) zijn we Oostenrijk doorgereden, over de Fernpas en de Brennerpas in Brixen uitgekomen. Man verheugt zich al op een Italiaans diner. Ik geniet van de roze Sissi-gebouwen hier in de stad. Kempten, gisteren, was best mooi, maar we misten de mensen op straat. Er waren allerlei terrassen met een capaciteit voor busladingen publiek alleen was er niemand te bekennen. En dat zorgt toch voor een bepaalde vibe in een stad.

Skiën 

De route was heel mooi: bergen overal om ons heen. Op sommige toppen waren nog toefjes sneeuw, veel was het echter niet. We beseften dat we deze weg ook veertien jaar geleden hebben gereden, op 1 van onze eerste reizen samen. Nu werd wel de weg gerenoveerd, spectaculair om te zien. Op 1375 meter hoogte waren wel tien hijskranen in bedrijf. Ook zag ik onderweg een afslag naar Schwangau in Zuid-Duitsland. Daar heb ik als 21-jarige ooit mijn eerste skilessen gekregen. Met vijf vriendinnen gingen we altijd twee weken skiën. In Schwangau zaten we in een jeugdherberg. Ik ben geen grote eter maar kan me herinneren dat we ’s avonds met een lege schaal naar de keuken gingen om te kijken of we nog iets extra’s konden krijgen. Ik weet niet waarom we zo lowbudget reisden; we werkten allemaal. Misschien waren er toen nog niet zoveel reisorganisaties die een skivakantie aanboden? 

Vriendin Conny

Ik keek eens naar de bergen om me heen. Ja, de Hahnenkam, daar skieden we! Het bijzondere was dat er in de jeugdherberg twee groepen werden gemaakt van de gasten. Een groep kreeg de eerste week langlaufles. Uiteindelijk werd gekeken welke groep beter kon skiën: degenen die eerst langlaufles hadden gekregen of de groep die direct skiles nam. Ik weet eigenlijk de uitkomst niet. Het was een geweldige vakantie waar ik samen met vriendin Conny bergen op rende met ski’s eronder (niet gelogen). Wij gebruikten ook geen sporen om bergen op of af te gaan; die maakten we zelf haha. Van die vakantie heb ik geleerd om geen angst te hebben met het skiën.

De leeftijd? 

In plaats van in de sneeuw zitten Man en ik nu in het gras op een ligbedje bij het zwembad. Is dat de leeftijd inmiddels? Daar wil ik nog niet aan. Doe mij (langlauf)ski’s onder en ik zoef van een berg af. Of is dat hetzelfde wat mannen hebben die op zekere leeftijd motorrijles gaan nemen? Het kan me eigenlijk niet schelen. Voorlopig zit ik aan een aperol Spritz (aangeraden door een goede vriend met wie ik contact had vanmiddag) en vanavond gaan Man en ik uit eten in Brixen. In plaats van ski’s doe ik hakken aan mijn voeten en een leuk jurkje aan. Italy here we come!

 

 

Sophia is back deel VII

Schiedam is net 700 kilometer verwijderd van de plaats waar we nu zijn. En we zijn al een week onderweg. Een gezegde is ‘Het gaat om de reis, niet om de bestemming’. Daar kan ik wel wat mee; minder om wat ik op internet daarover vind: ‘het moedigt aan om mindful in het heden te leven’. Had ik al gezegd dat ik niets heb met Chat GPT?

Wandelingen

Ik vind het heerlijk om te reizen. Mijn tas neer te zetten op een volgende bestemming. Het leuke is dat Man en ik allebei graag wandelingen in de natuur maken maar vervolgens helemaal opbloeien wanneer we in een stad aankomen. Morgen rijden we bijvoorbeeld door naar Kempten, een plaats in Beieren, Duitsland, waar we een hotel in het centrum hebben. Winkels, restaurants, cafés op loopafstand. Ik verheug me nu al erop.

Toch hadden we vandaag een topdag. Ik was wakker vanaf een uur of zeven en wilde Man niet wakker maken. Die avond ervoor voelde hij zich niet zo lekker en was vroeg gaan slapen. Ik besloot die ochtend om alvast de omgeving te verkennen. Buiten liep ik de eigenaar van de boerderij annex appartementencomplex (4 stuks) tegen het lijf. Zijn hond rende kwispelend op me af. Op mijn vraag of hij een mooie wandelroute voor me wist, vroeg hij of ik een goede wandelaar was. “Ich habe een gute Kondition”, gokte ik in Duits waarna hij in het zand een route voor me uitstippelde die zo maar een kilometer of tien duurde. Ik keek naar zijn schoenen, dat waren echte bergschoenen; die van mij zijn net geen ANWB-kwaliteit (haha) maar gewone stevige schoenen. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur gewandeld door het Zwarte Woud, een eigen route. 

Watervallen

Na het ontbijt gingen Man en ik er samen op uit. Al bij ons huis stond een wegwijzer die de verschillende wandelroutes aangaf. We kozen voor de Nonnenmattheier omdat daar een Fischerhutte zou zijn waar je ook wat kon drinken en eten. Het is echt prachtig hier. Waar je ook kijkt zie je groene heuvels, en af en toe een huis. We liepen over paden dwars door weiden, over rotsachtige richels langs ravijnen, langs watervallen. We dronken een goede bak koffie bij de vishut. We zijn alleen niet zo goed in het volgen van de bewegwijzering. Ook hier raakten we de bordjes kwijt. Gelukkig helpt een juist richtingsgevoel. Uiteindelijk heb ik vandaag ruim twaalf kilometer gelopen, 78 hypothetische verdiepingen geklommen en bijna 18.000 stappen gezet. Ik verheug me zo op de stad morgen!

   

Sophia is back deel VI

ChatGPT is niets voor mij
Zet me in een stadscentrum en ik weet al snel de weg. Of geef me een kaart in de auto en ik wijs waar we heen moeten. Vanochtend reden we vanuit Kaysersberg naar Neuenweg in het Zwarte Woud. Man wilde een alternatieve route rijden door de Vogezen. Via ChatGPT kregen we ook een aantal highlights onderweg mee. Althans, dat was de bedoeling. “Jij geeft wel aan waar we naar toe moeten.” Maar de kaart die ik bij me had, was niet gedetailleerd genoeg om de bezienswaardige dorpen te vinden die Chat had uitgezocht. En er was niets voorhanden om me te oriënteren. Ik raakte in paniek. Moesten we links of rechts bij de volgende kruising?

Links of rechts?

We hadden natuurlijk ook de route van highlight naar highlight in de computer van de auto kunnen zetten. Alleen werkt die nog niet altijd gelijk mee. We moesten bijvoorbeeld 15 kilometer op een bergweg heen en diezelfde weg later weer terug rijden. Daar snapte ik niets van. Later bleek dat Chat ons naar een uitzichtpunt zou leiden. Inmiddels had ik de route met de vijf tussenstops in de mobiele telefoon gezet. Man opperde om de Tomtom te gebruiken, die we uit Nederland hadden meegenomen. Maar die herkende het eindstation Neuenweg niet. Ondertussen reden we op smalle weggetjes de Vogezen in. Moeten we links of rechts?

Ooievaars

In het dorpje Munster, niet te verwarren met het grotere Munster in Noordrijn Westfalen, gaf ik het op. “Eerst een kop koffie drinken en kijken waar we zijn”, riep ik dapper na een uur twijfelen over de dan gereden route. Op het plein voor het stadhuis wees Man mij op de vele ooievaars die op verschillende daken een nest hadden gemaakt. Ik zag zeker tien nesten om me heen met ooievaars er bovenuit klepperend. Ik voelde mijn falen al een beetje zakken bij dit schouwspel. Het punt is immers dat het vervelend is als iemand vertrouwen in je heeft en je hebt het gevoel dat je dat niet kunt waarmaken. Ken je dat?
Bij de koffie concludeerde Man dat digitale kaarten waarbij noord en zuid meebewegen tijdens het rijden, niets voor mij zijn. Het was een hele opluchting om toe te geven dat ik iets gewoon niet goed kan. Daarna zijn we verder gereden, met de eindbestemming op de boordcomputer en een tussenstop halverwege. Geen probleem.

Sound of Music

We zijn nu in het Zwarte Woud in Duitsland. De Vogezen waren prachtig; dit gebied doet lieflijker aan. Misschien komt het doordat de heuvels hier groene weiden zijn, voor de boomers onder ons, zo weggehaald uit The Sound of Music. We hebben een appartement op een boerenerf. De gastvrouw had ons wel vooraf aangeraden boodschappen te doen want er is niets in de buurt. En de weg hiernaar toe was zo steil naar beneden dat ik me afvraag of we die in het donker kunnen terugvinden. Gelukkig hebben we wijn, bier, nootjes en hamburgers. En ChatGPT om voor morgen een mooie wandeling te vinden!

 

Sophia is back deel V

De afgelopen dagen hebben we een appartement gehuurd in Kaysersberg, klinkt heel Duits maar het is een Frans dorp in de Elzas. In het centrum zagen we een plaquette met de tekst dat Kayersberg kiest voor Frankrijk, maar de menukaart doet anders vermoeden. Zuurkool met worst is in elk restaurant te krijgen, evenals schnitzel.

Bier boven wijn

Vanmiddag waren we in een winkel waar overwegend bier werd verkocht. De man achter de kassa bleek de eigenaar. “Dertig jaar geleden versleet mijn vader mij voor gek toen ik vertelde dat ik me ging specialiseren in bier. En onlangs werd bekend dat Fransen tegenwoordig meer bier drinken dan wijn. Ik heb gewonnen!” Toen hij hoorde dat wij uit Nederland kwamen, werd hij nog enthousiaster. Al verwarde hij ons volgens mij met Belgen, want hij ging een lofzang houden op tripel. “Dat is tenslotte nog eens een goed biertje. Ik was eens in Engeland en bestelde een bier. Er zat nauwelijks schuim op, het alcoholpercentage was rond de drie procent en het smaakte nergens naar. Nee, dan Belgisch bier!” 

Distilleerderij

Behalve bier kochten wij ook Poire Williams, een eau de vie van het merk Hepp, een distilleerderij hier in de Elzas (https://distillerie-hepp.com/). De winkelier vertelde dat de eigenaar in de negentig is, maar alle producten zelf controleert. “Er gaat soms een jaar voorbij waarin hij geen eau de vie produceert; dan vindt hij de peren niet goed genoeg. Ook krijgt zijn eau de vie allerlei prijzen maar daar koketteert hij niet mee. Er komt dan geen sticker met ‘prijswinnaar’ ofzo op de fles hoor. Ik ben benieuwd hoe je deze vindt smaken.”

Bergwandeling

Nou, dat gaan we proeven. Het is half zes in de avond maar we hebben besloten niet meer weg te gaan. Vanochtend vertrokken we voor een wandeling van 2,5 uur naar een naburig dorp. Eerst de berg op, langs het kasteel, over een rotsig pad naar het bos. Het was bewolkt en 26 graden. We moesten er niet aan denken dat het die dag zonnig zou zijn; dan zouden we echt geroosterd worden onderweg. Ergens zijn we het pad kwijtgeraakt. Nee, dat ligt niet aan ons: er was een viersprong en nergens was een routebordje te bekennen.  

Op een gegeven moment liepen we tussen de wijnranken (echt bijzonder!) en zagen voor ons een dorp liggen. Via dat dorp zouden we dan over de weg of misschien met de bus naar ons dorp terug kunnen gaan. Maar beide routes duurden wel 45 minuten. Ik had echter het gevoel dat Kaysersberg achter de heuvel achter ons lag en stelde voor niet naar het andere dorp te gaan maar rechtsaf de heuvel op te gaan. 

Zwetend (al scheen de zon niet, het was toch warm), na ruim 3 uur lopen al redelijk stijf in de benen, liepen we het bergpad weer omhoog. Gelukkig doemde het kasteel na een bocht op! Voor ons lag Kaysersberg. Een warme douche lonkte in het appartement. Intussen is het gaan regenen. We hebben bier, eau de vie, brood en eieren. Vanavond blijven we ‘thuis’. 

Sophia is back deel IV

ANWB
Wat ik nog vergeten ben te vertellen, is over onze ontmoeting met andere vakantiegangers. Vooraf had ik gekeken naar reizen met een auto en kwam daarbij op de ANWB uit. Op de website staan verschillende autoreizen, ook die we op eigen houtje rijden. 

Eerst Mechelen (België), daarna Bourscheid (Luxemburg) en nu Kaysersberg (Frankrijk). Omdat we dezelfde route reden, zorgde dat er ook voor dat we in de hotels vaak ANWB-leden tegenkwamen.

In Bourscheid moesten we wachten totdat onze kamer gereed was en dronken we wat in de stube. Naast ons zat een stel en ja hoor, ze spraken Nederlands. Ik moet zeggen dat we een gezellig uurtje hadden die middag. Zij volgden de ANWB-route in omgekeerde richting. Van hen hoorden we dat Kaysersberg zo’n leuk stadje was, en dat we een hotel dat daarna kwam op de route, beter konden overslaan. Dat advies hebben we opgevolgd.

Camping Du Moulin
Bij het ontbijt de volgende morgen kwamen we hen weer tegen. Joviaal werden we begroet. “We hebben jullie gemist gisteravond in de bar.” Ook andere gasten groetten elkaar uitbundig. Allemaal geboekt bij ANWB waarschijnlijk ☹. Wij waren die vorige avond een stukje verderop langs de rivier naar een camping geweest, waar ze een leuk terras aan het water hadden. Ook een Nederlandse uitbater trouwens. Ik zei alleen maar ‘hi’ toen ik binnenkwam en hij vroeg direct of ik Nederlands sprak! Grappig is het dat je de tongval van mensen vaak herkent. Een Fransman die ‘Ello’ zegt ipv ‘hello’, valt immers ook gelijk door de mand. 

Kaysersberg
Ik vroeg of de campingeigenaar meedeed aan een televisieprogramma, zoals ‘Ik vertrek’ maar dat ontkende hij. De camping zag er goed uit. Maar ik benijdde de gasten in de tenten niet met de regen op dat moment. Dan ging ik liever naar mijn ANWB-hotel. De accommodatie in Kaysersberg was (gelukkig?) volgeboekt. We vonden een fijn appartement op honderd meter van het dorpscentrum waar we de komende drie nachten blijven. Even zelf uitmaken hoe laat we ontbijten, maar ook geen gezellig borreluurtje dadelijk! Fijne zondag.

Sophia is back deel III

De zon scheen, de auto zoefde gezellig, op de radio klonken hits die ik mee kon zingen: voor het eerst had ik het gevoel dat we op vakantie zijn. We lieten Luxemburg achter ons en reden Frankrijk in. 

Op de route des vins Alsace hebben we een appartement gehuurd voor drie dagen, in Kaysersberg. Ik weet het, dat klinkt Duits. Deze streek is volgens mij eeuwenlang inzet geweest van gretige koningen, hertogen en andere overheersers. Toevallig heb ik het boek ‘De Bourgondiërs’ bij me van Bart van Loo. In deze streek kom ik in musea en kerken vele namen tegen uit het boek. Misschien ga ik het dan nog eens snappen!

Vakwerkhuizen

Net even voor Straatsburg zijn we van de rijksweg afgegaan om bij Molsheim de route des Vins op te pakken. Het ene na het andere dorpje zit hier tegen een berg gekleefd. En of je nu Barr, Riquewihr of Kaysersberg bezoekt, er staan overal vakwerkhuizen, winkels waar je wijn en gedistilleerd kunt kopen en restaurants! We hebben ditmaal een appartement gehuurd omdat we toe zijn aan ruimte en tijd die we zelf kunnen invullen (ontbijten voor…). Maar we namen zo even al een kijkje in het dorp en zagen zoveel goede restaurants met een heerlijke kaart dat we toch maar niet zelf koken.

Tips?

We hebben ook de bewolking achter ons gelaten. De zon schijnt en het is comfortabel qua temperatuur. De komende twee dagen kunnen we de omgeving verkennen. Als iemand tips heeft, houden we ons aanbevolen! Ik verbaas me er soms over dat je niet ver hoeft te gaan om nieuwe dingen te ontdekken en de dagelijkse sores achter je te laten. We zijn nog geen 600 kilometer van huis weg en ik ben nieuwsgierig naar de omgeving, naar de mensen, naar de gebruiken. “Je danst helemaal”, zei partner toen ik het appartement binnen ging. Het is tenslotte zaterdagavond! 

  

Sophia is back deel II

We zijn nog geen twee dagen van huis en het voelt alsof het weken zijn. Zo waren we nog in hartje Mechelen en nu lopen we langs een kabbelende rivier, in het bos op weg naar een kasteel. We hebben een wandelkaart bij ons maar de route staat ook goed aangegeven met pijlen op bomen. We zijn in Noord-Luxemburg, in Bourscheid. 

Ons hotel ligt langs een riviertje in Bourscheid Plage. Maar bij Plage denk ik aan een strand, met bedjes op een rij, parasols ernaast. Wij reden via een smalle weg door het bos met haarspeldbochten naar het hotel. Niets in de omgeving, geen zee te bekennen, laat staan een strand. Op de strook met gras tussen het hotel en de rivier staan enkele gemakkelijke stoelen, dat wel. Ook is het bewolkt en wordt er regen verwacht.

Regenbuien

We laten ons echter niet uit het veld slaan. Om half tien zetten we de eerste stappen van route BS 4, 9 km lengte, hoogte 420 m. Rugzak bij ons met water, twee appels, een regenjas en een half broodje van de dag ervoor. Het is echt een mooie route, het ruikt heerlijk in het bos na de recente regenbuien. We zien muisjes voor ons uit rennen en horen overal vogels fluiten. Al na een paar honderd meter versperren enkele boomstammen ons pad. We klauteren er overheen. 

Route BS 4 leidt langs het kasteel, dat bovenop een berg in Bourscheid staat. Na een uurtje lopen zijn we daar, precies op tijd voor een bak koffie. Het is een groot complex en nog in goede staat. Die dag zien we het kasteel soms aan de rechterkant en ook opeens links opdoemen. Het pad gaat af en toe steil omhoog, met af en toe een uitkijkpunt richting het kasteel of met zicht op de verschillende valleien hier. Daarna glibberen we dan weer, tussen de rotsblokken en bergen bladeren naar beneden. We komen die dag een paar wandelaars tegen; het is heel rustig, fijn! 

Rennend

Op 2 kilometer van het eindpunt af komt een jongeman aan op het plateau boven, waar we net uitkijken over de vallei. Op het smalle pad naar beneden moeten we al snel even opzij stappen voor hem. Al rennend doet hij de afdaling. Als we een kwartier later op een ander bankje van het uitzicht genieten, komt hij alweer naar boven gelopen. Ik wil dan nog maar 1 ding: op tijd beneden zijn zodat hij ons niet weer kan inhalen! We zien hem inderdaad niet meer, gelukkig. Na een kleine vier uur ploeteren op die gladde bospaadjes, stappen we tevreden het hotel in. Verregend, moe en met een geruïneerde coupe bestellen we een drankje. Deze dag is geslaagd.

 

Sophia is back

Hey! Alles goed?
Met mij is het prima: ik ben weer op pad de komende weken en neem je graag mee. Eigenlijk zouden partner en ik nu een rondreis langs de Molukken maken maar omstandigheden hebben ertoe geleid dat we een beetje dichter bij huis blijven. Later vertel ik daar misschien meer over. 

Woensdag vertrokken we uit Schiedam. Nou ja, vertrokken. De eerste stop was al na tien minuten bij onze Vriend, om de sleutel op te halen van zijn huis in Italië. We weten niet of we daar uiteindelijk komen, maar het is natuurlijk geen vervelend idee om die bij ons te hebben. Wat een lieve Vriend is het toch: we werden ontvangen met koffie en een tompouce. Een goed begin van de vakantie!

Mechelen
De volgende stop was overigens ook niet ver hoor. We hadden een hotel geboekt in Mechelen, op anderhalf uur rijden van Schiedam. Een hotel bij brouwerij Het Anker, waar het Gouden Carolus-bier wordt gebrouwen. Het was bijzonder om zo dicht bij een werkende brouwerij te logeren. Vanochtend kwamen we de kamer uit en moesten zowat over een enorme slang stappen waarmee een tankwagen bier werd gevuld. Uit de schoorsteen kwamen wolken stoom. Vanuit de ontbijtzaal op de eerste verdieping keek je zo op de brouwerij. 

Als je langs de brouwerij liep, over de binnenplaats, kwam je via een poort terecht in een Begijnhofje. Langs prachtige oude panden, en via een weg met kinderkopjes kwamen we zo gelijk in het centrum. Het was in België woensdag regenachtig, jammer hoor want er zijn heel veel terrassen in het centrum van Mechelen. In plaats van een terras besloot ik een kapper op te zoeken. Partner zei het wachten in een café met een biertje voor zijn neus niet erg te vinden. 

Een knipbeurt in Mechelen
De eerste kapsalon was leeg maar er was geen plek die middag 😊. Gelukkig had ik bij de volgende zaak meer geluk. De eigenaar, een oudere (sic) man hing enigszins verveeld op zijn kruk achter de receptie en zei met hese stem: “Natuurlijk hebben we tijd voor jou. Dan moet je wel je jas uitdoen.” Gekke opmerking toch, maar in de kapsalon zaten meer vrouwen en enkele kapsters waren aan het werk dus ik waagde het erop. Ik vind het altijd spannend om in het buitenland naar de kapper te gaan maar het is me nog nooit tegengevallen. Het valt me altijd op dat landen blijkbaar bepaalde eigen methoden hebben. Zo moet ik vaak in Italië gaan staan als de kapper (meestal een man) knipt en mijn hoofd voorover buigen als hij mijn haar gaat föhnen. In Engeland ben ik ook eens geweest en daar kreeg ik korting als ik werd geknipt door een beginneling. Hier vertelde de kapster dat ze eerst mijn haar zou knippen en dan pas zou wassen. Ach, het maakte me helemaal niets uit, als ik maar geholpen werd. De eigenaar kwam halverwege even langs en beroerde mijn haar. “Het is prachtig op deze lengte maar je moet het niet meer zo lang laten worden hoor.” 

Het resultaat is niet verkeerd: er is gelukkig een behoorlijk stuk af. Het is altijd afwachten hoe je haar zit als je de volgende dag uit bed stapt en je haar gaat kammen. Valt het dan ook nog een beetje in het model waarmee je de vorige dag de kapsalon uit stapte? Dat hoor je morgen!